Johanna Kruit (ja)

tiba schreef :

PieterD schreef : De nacht legt paden aan. Uren gebruiken

de tijd die nodig is om te verstrijken.



Uren gebruiken de tijd die nodig is om te verstrijken. Is dit een soortement tautologie, misschien een cirkelredenering?



Vergelijk:



Liters gebruiken de inhoud die nodig is om vol te zijn.

Meters gebruiken de afstand die nodig is om afstand te scheppen.

Graden gebruiken de temperatuur die nodig is om warmer te worden.



Welke zin is analoog aan de zin van Johanna Kruyt?



Pieter

"Uren gebruiken de tijd die nodig is om te verstrijken"



Lijkt me een poëtische manier om te zeggen dat de nacht lang duurt, en dat er in die nacht van alles kan gebeuren.

Geen van je zinnen lijkt me analoog, Pieter (ik zie geen poëtische context, geen "ziel" van een gedicht)



Dit was even een vlugge reactie (momenteel druk).



Tiba.

Prachtig, Tiba, jij kijkt naar de analogie in poëtische zin, ik in taalkundige en wetenschappelijke zin. Er is inderdaad geen enkele zin analoog, de volgende zouden het wel zijn:



Liters gebruiken de inhoud die nodig is om te vullen.

Meters gebruiken de afstand die nodig is om afgelegd te worden.



Je hebt gelijk dat deze zinnen niet zo poëtisch zijn, maar ze zijn toch een mooie aanvulling op die van JK: ons leven is mogelijk door tijd en ruimte.



Voorbij de avond gaan naar waar een kind

alleen in bed van droomt is voor wie vindt

dat duister goed is soms heel mooi en droef.



Merkwaardige zin die ik nog niet helemaal bevat.

Pieter

Uitzicht





Er was de streep van de zee

en een schip.



Er was een duin met een meeuw

en een raam.



Er was een kind dat door het raam

naar binnen keek.



En zichzelf omarmde van schrik.





Johanna Kruit ( ongepubliceerd gedicht )

---

Ons toegezonden door Johanna Kruit



-

Mooi gedicht, al begrijp ik het niet helemaal.



Tiba.

Dit lijkt me een herinnering, het oproepen van beelden uit het verleden:

Er was...Er was...Er was...



Tegelijk is er een bevreemdend contrast tussen de titel Uitzicht, waar de eerste 2 strofes perfect bij aansluiten, en het beeld van het kind dat naar binnen keek, niet naar buiten.

Was er binnen iets ergs te zien?



Het gedicht eindigt alleszins in een soort pointe, een onverwachte wending:

En zichzelf omarmde van schrik.



mira

mira schreef : Dit lijkt me een herinnering, het oproepen van beelden uit het verleden:

Er was...Er was...Er was...



Tegelijk is er een bevreemdend contrast tussen de titel Uitzicht, waar de eerste 2 strofes perfect bij aansluiten, en het beeld van het kind dat naar binnen keek, niet naar buiten.

Was er binnen iets ergs te zien?



Het gedicht eindigt alleszins in een soort pointe, een onverwachte wending:

En zichzelf omarmde van schrik.



mira

Dus moet het wel erg geweest zijn, voor het kind tenminste. P.

En zichzelf omarmde van schrik



Een heel pakkende en beeldende verwoording!

Gewoonlijk zegt men (in proza): beven van schrik, ineenkrimpen van schrik etc. maar dit zijn termen die enigszins afgesleten, verbleekt zijn.



Hier ziet men het kind zo voor zich: het slaat uit angst de armen om zich heen (in uiterste wanhoop en vertwijfeling?), intuïtief, armen om het lichaam om zichzelf te beschermen tegen iets, wat het ook is, dat het kind niet kan vatten.

Een aangrijpend beeld.



mira