Johanna Kruit (ja)

De gedichten van Johanna Kruit blijven mij bekoren. Ik zou het willen samenvatten als "eenvoudig veelzeggend".

Molly schreef : Letterlijk en figuurlijk een (lekker) luchtig gedicht,

waar je niet te lang over/bij na hoeft te denken.



Wel benieuwd wat er verkeerd ging,

en waarom iedereen weer alleen was toen de zon op kwam

(misschien omdat ieder weer eenzaam in zijn/haar eigen bed

lag uit te slapen overdag? )

Naar welk gedicht verwijs je Molly?



Dettie

Dettie schreef : Geluiden



Er waren soms vreemde geluiden

die klommen door het raam naar binnen

alsof ergens dieren huilden

in bange woorden en zinnen.



De wind bewoog dan gordijnen

en nooit zag je dat wat er was

de nacht hield zich schuil in het gras

en waar zou de dag beginnen ?



Dan kroop je maar diep in je dromen

en wilde alleen maar schuilen

want dieren die ’s nachts kwamen huilen

kon je later nog tegenkomen.



Johanna Kruit

Zelfs in dit ongepubliceerd jeugdgedicht vind ik de hierboven aangehaalde "eenvoudige veelzeggendheid" (de angst voor het donker, en de geluiden die je niet kan onderbrengen) terug. Het enige (volgens mij) wat wijst op een "beginnend" dichter, is het einde van de laatste strofe. Die vind ik wat stroef klinken.

Geheim



Soms is het ergens te horen. We luisteren

naar hoe het komt verscholen in een woord

of een gebaar : niets mag verloren gaan van

wat bestaat.





Stilte gonst er omheen wanneer het door

de kamer gaat want wat we met elkaar

verzwijgen wordt uitgesproken

minder waar.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel “Winterdagboek “

Doorgeverij Zinderend – Bergen op Zoom - 2007



Ons toegezonden door Johanna Kruit



Dettie

Dettie schreef : Geheim



Soms is het ergens te horen. We luisteren

naar hoe het komt verscholen in een woord

of een gebaar : niets mag verloren gaan van

wat bestaat.





Stilte gonst er omheen wanneer het door

de kamer gaat want wat we met elkaar

verzwijgen wordt uitgesproken

minder waar.



Johanna Kruit



Gedicht uit de bundel “Winterdagboek “

Doorgeverij Zinderend – Bergen op Zoom - 2007

Dettie

De vormgeving van de gedichten van Johanna Kruit begint mij meer en meer te intrigeren. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen, en ik vind dit zeer duidelijk terug in dit gedicht, dat zij zeer regelmatig de voorkeur geeft aan enjambementen boven het soms kunstmatig aandoende einde van een versregel.



Het "geheim" wordt wel in taal omschreven, maar het wordt in de tekst alleen maar aangeduid met "het", zodat het uiteindelijk zelfs in taal niet tot uiting komt.



Lezer100

Is poëzie niet net zoiets?

In poëzie wordt 'het' ook vaak niet gezegd. Als je plat zou zeggen waar het om gaat is het geen poëzie meer.

Juist het eromheen trekken, het niet bij naam noemen maakt het tot poëzie.



Dettie