Pakkend interview, Librije.
Op een vraag of hij de lezer wat verstaanssleutels in handen wil geven antwoordt hij :
"Sleutels? Ik weet 't niet. Ik heb jaren geleden al eens gezegd: de lezer krijgt het evenmin cadeau als de dichter. En dat is eigenlijk nog altijd de enige sleutel die ik geven kan. Ik heb vaak het gevoel dat mijn poëzie vooral moeilijk wordt gevonden, omdat hij niet beantwoordt aan bepaalde verwachtingspatronen, omdat men er op het eerste gezicht weinig in herkent, omdat men er zich niet onmiddellijk door over de bol geaaid voelt. (…) De taal die ik gebruik als ik in mijn poëzie iets bij de lezer probeer te doen klikken, is niet alleen mijn taal, maar ook die van de lezer, al staat deze mij niet voortdurend als scherprechter voor de geest. (…) Als mijn poëzie moeilijk wordt gevonden, denk ik wel eens: maar waar is dan die poëzie die jullie dan blijkbaar zo gemakkelijk vinden of althans niet zo moeilijk? Zou 't niet zo kunnen zijn dat veel poëzie voornamelijk geconsumeerd wordt vanwege een zogenaamde communicabel buitenkantje, terwijl dat waar het uiteindelijk om gaat eigenlijk nauwelijks wordt geproefd?"
Poëzie schrijven is vechten tegen de bierkaai, zegt Kouwenaar. Dat geldt volgens hem voor het hele leven. Dat vechten tegen de bierkaai beschrijft Gerrit Kouwenaar in het genoemde gedicht 'Ik heb nooit
Om over na te denken.
MAAR
Poëzie is in vele gevallen niet simpel!
Poëzie is vaak meerduidig.
Poëzie is vaak kryptisch.
Poëzie is vaak hermetisch, maar perfect duidelijk voor de dichter, want hij bouwt een eigen wereld op in een beperkt aantal lijnen.
Poëzie vergt vaak heel veel van de lezer, je mag hem niet onderschatten, maar ook niet overschatten.
Poëzie is oeroud, stokoud, maar zo springlevend.
Poëzie schrijven is een vak, een vak en een roeping, 'transpiratie en inspiratie', om dit gezegde nog maar eens uit de kast te halen.
En dit alles naar aanleiding van Gerrit Kouwenaar.
Een ode aan Gerrit Kouwenaar en...de poëzie.
