Gerrit Kouwenaar (ja onder toezicht van leni)

Ik denk dat je te veel achter deze opsomming zoekt. Je zou de drie uitdrukkingen met de door jou gevonden betekenissen ook alledrie op kunnen vatten als een verwijzing naar JC. Maar het lijkt me allemaal wat ver gezocht. Bij de laatste strofe heb ik ook gedacht aan Jan Wolkers die zijn glazen monument voor Auswitch kapot sloeg waardoor het een gebroken spiegel werd. Maar deze opvatting lijkt me niet waarschijnlijk.



Pieter

Kan iemand dit gedicht van Gerrit Kouwenaar uitleggen? En verklaren wat zijn boodschap is?

Ik kom er namelijk niet helemaal uit

Bedankt!



Ik heb nooit



Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst

ondertussen beet de kou mij

was de zon een dag vol wespen

was het brood zout of zoet

en de nacht zwart naar behoren

of wit van onwetendheid

soms verwarde ik mij met mijn schaduw

zoals men het woord met het woord kan verwarren

het karkas met het lichaam

vaak waren de dag en de nacht eender gekleurd

en zonder tranen, en doof

maar nooit iets anders dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst

het regent ik drink ik heb dorst.

Dag Kokkiejim,



heb je de uitleg nodig voor school?

Ik wil even opmerken dat de indeling van het gedicht anders is.

Een dichter laat niet voor niets regels wit.



De goede indeling is:



Ik heb nooit



Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst



ondertussen beet de kou mij

was de zon een dag vol wespen

was het brood zout of zoet

en de nacht zwart naar behoren

of wit van onwetendheid



soms verwarde ik mij met mijn schaduw

zoals men het woord met het woord kan verwarren

het karkas met het lichaam

vaak waren de dag en de nacht eender gekleurd

en zonder tranen, en doof



maar nooit iets anders dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst



het regent ik drink ik heb dorst.



Uit: Gerrit Kouwenaar: Gedichten 1948-1978.

Amsterdam: Querido, 1982, p. 113.



Kun je ook zeggen wat je wel en vooral wat je niet begrijpt?

Dan kunnen we daar verder op in gaan.



Groetjes

Dettie

Ik denk dat Gerit Kouwenaar met dit gedicht wil zeggen dat hij het onmogelijke probeert te bereiken.



Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst



Niemand kan dit natuurlijk, de dichter zelf ook niet.



ondertussen beet de kou mij

was de zon een dag vol wespen

was het brood zout of zoet

en de nacht zwart naar behoren

of wit van onwetendheid



Ondertussen gaat het leven gewoon door.

het was bijtend koud.

Het was prikkend heet

het brood smaakte of niet

de nacht was donker zoals het hoort (de dichter slaapt)

of wit van onwetendheid (de dichter piekert, ligt wakker omdat hij iets niet weet en denkt daar aan.)



soms verwarde ik mij met mijn schaduw

zoals men het woord met het woord kan verwarren

het karkas met het lichaam

vaak waren de dag en de nacht eender gekleurd

en zonder tranen, en doof



soms wist hij zelf niet meer zo goed wie hij was, wist hij het ook allemaal niet meer. Zoals woorden ook anders kunnen zijn dan je denkt (het woord kan De Bijbel betekenen of gewoon het woord, een stel letters bij elkaar)

Dat verwart je zoals je een karkas (meestal dood, levenloos, een geraamte) met het lichaam (meestal levend, - een geheel van botten, vlees en organen van een mens of dier staat in het woordenboek) kan verwarren. (Het lichaam kan hier ook het lichaam van Jezus/God betekenen)

Vaak waren de dagen en nachten hetzelfde, (een sleur?) de dichter voelde niets (geen tranen) en hoorde niets (doof)



maar nooit iets anders dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst



het regent ik drink ik heb dorst.



Toch verlangde de dichter nog steeds naar het onbereikbare, naar iets wat niet kan. Hij lijkt dat eindelijk te beseffen, te weten...

In de laatste regel zegt hij. Het regent ik drink ik heb dorst.

Dat laatste kan wel, is niet onmogelijk.



Dit is mijn poging om het gedicht uit te leggen. Ik weet niet of de anderen hetzelfde denken en/of het met me eens zijn. Dat zie ik dan wel verschijnen hier. Ben heel benieuwd naar jullie mening

---

P.S.



Dit vond ik nog op internet



Taal is voor Kouwenaar niet in de eerste plaats een communicatiemiddel; het gaat er Kouwenaar om de betekenis van woorden zo meervoudig mogelijk te maken.

"Ik wil niet schrijven over iets, geen verhaal, geen gekondenseerd gevoel, niet een woord als vervoermiddel, maar een woord terugbrengen tot zijn stoffelijkheid."

De laatste decennia schrijft Kouwenaar over vergankelijkheid, verlies en dood in een poging de tijd stil te leggen.



"Het gaat in de kunst maar om een paar eenvoudige thema's: liefde, dood, onrecht, schoonheid. Je wilt iets maken dat de tijd doorstaat. Niets is voorgoed aanwezig. Een goed kunstwerk is aan de tijd ontstolen, is die onbarmhartige tijd te slim af geweest", aldus Gerrit Kouwenaar.



Dettie

Wat heb je dit mooi en goed uitgelegd, Dettie!

Pieter

Dat heb je zeker mooi verwoord, Dettie. Je schrijft:

Ik denk dat Gerrit Kouwenaar met dit gedicht wil zeggen dat hij het onmogelijke probeert te bereiken.

Ik heb nooit naar iets anders getracht dan dit:

het zacht maken van stenen

het vuur maken uit water

het regen maken uit dorst

Ik zou daar bij aan willen vullen: en dat wil hij met behulp van woorden, van poëzie.



Het klinkt een beetje net zo als het credo van Campert, dat begint met:



ik geloof in een rivier

die stroomt van zee naar de bergen

ik vraag van poëzie niet meer

dan die rivier in kaart te brengen



Ik denk dat we de regel: het regent ik drink ik heb dorst ook in dat perspectief moeten zien. Ik kan dat alleen niet goed onder woorden brengen. Hebben jullie nog een idee?



Librije.