Geplaatst: 09 jan 2006 10:02 pm
Ik denk het wel Dettie, dat Hans Lodeizen zijn naderende dood bedoelde, in dit gedicht dat hij slechts enkele dagen voor zijn dood nog voor zijn vader schreef. Maar hij schetst tegelijkertijd een verlangen, een droom.
'En juist die tweespalt tussen droom en realiteit, tussen ‘schemering / zachte genezing’ en harde werkelijkheid, deze wereld die Lodeizen ‘niet de echte’ zal noemen, daar bevindt zich die kloof die zich vult met weemoed. Soms is het verzet melancholie van de dromer die zich een outcast voelt, en met verdrietige vermoeidheid, hunkerend naar vrolijke levenslust terzijde staat. Het beeld van de languisante elegante en vermoeide Pierrot, er is al eerder op gewezen, dringt zich onwillekeurig op. In de ‘moderne’ jongen die Hans Lodeizen was, de rebelse levensgenieter, gangmaker van feestjes en plezier.
Maar altijd weer tracht Lodeizen zijn levenszin op de zachte wanhoop te bevechten. Door zijn vroege dood zal Hans Lodeizen de bekoorlijke, weerloze en opstandige dichter van de zuivere jeugd blijven, de speelse, droevige, eeuwig jonge Pierrot die zich nog niet verloren heeft in het pantser van de volwassenheid.'
Bron: Peter Berger DBNL . 't Is vol van schatten hier...
www.dbnl.org/tekst/kort006isvo01_01/kort006isvo01_01_0164.htm
groet. Karin
