Hans Lodeizen (ja, alleen uitgegeven bij Van Oorschot)

Geplaatst: 04 mei 2008 08:59 pm



Ik las voor, voor iedereen en voor niemand..vanaf het moment dat ik kon lezen..zegt mijn moeder. In de familie ging ik als klein kind boven op een stoel staan zodat iedereen me goed kon zien en horen. Vaak ging ik wandelen op mijn eentje naar het water vlakbij ons huis en daar zat ik uren teksten te zeggen..voor niemand..Ik was van het begin af aan voorbestemd voor mijn latere beroep..

Ik weet ook niet wat het gedicht voor betekenis heeft.

Ik heb altijd gedacht dat een beschrijving van een schilderij was..maar ik heb daar geen bepaalde aanwijzingen noch bewijzen voor, het is een gevoel..



leni

Geplaatst: 05 mei 2008 12:01 pm



Blijkbaar heb je een speciaal "voorleesgen", Leni .



Tiba.

bb

Toen ik nog ...





toen ik nog met hem

leefde en wij de wereld samen

maakten, wevend en rafelend

toen ik zijn oog bij me had

en zijn witte handen

toen heb ik de sneeuw gezegend

en in de regen gelachen.



toen ik de middagen in zijn kamer

doorbracht en in zijn lichaam

rondliep of neerzat, een boek las

of sliep, toen ik de weg van zijn oor

kende en de rivier van zijn ogen

binnenvoer toen ik met zijn handen

speelde en over zijn lippen liep

toen ben ik mezelf vaak tegengekomen

lachend en huilend of dingen zeggend.





maar,

bij het komen van de herfst is hij weggegaan

nu ben ik zelf niet meer want ik ben meegegaan

ik heb zijn handen een hand gegeven

ik ben in zijn ogen gevangen

ik ben in zijn oren verward

ik ben in zijn lichaam verdwaald

in zijn lichaam verdronken.



Hans Lodeizen (1924-1950)



Dit gedicht kreeg ik vandaag opgestuurd via het Laurens Jz. Coster project en ik vind het prachtig.

Het zal op latere leeftijd (23-24 jaar oud) geschreven zijn want Hans Lodeizen durfde aanvankelijk niet over

zijn geaardheid te schrijven.



Dettie

Dettie schreef :

Dit gedicht kreeg ik vandaag opgestuurd via het Laurens Jz. Coster project en ik vind het prachtig.

Het zal op latere leeftijd (23-24 jaar oud) geschreven zijn want Hans Lodeizen durfde aanvankelijk niet over

zijn geaardheid te schrijven.

Dettie

Inderdaad. En jammer eigenlijk dat hij niet ouder geworden is. Hij zou ons zeker nog veel meer prachtige gedichten nagelaten hebben.