Hans Lodeizen (ja, alleen uitgegeven bij Van Oorschot)

Leestafel heeft toestemming (gedogen) van uitgeverij Van Oorschot om de bij hen oorsponkelijk uitgegeven gedichten te plaatsen.

Maar geen hele bundels.



Dettie

Geplaatst: 23 sep 2005 10:08 pm



Een lege postbode verdrinkt op de landweg

(Voor A. Morriën)



het is verdomd al weer haast herfst

en mijn vermoeid lichaam dat geen honing kent

lichaam zwak boven mate en gespleten

het is een oud huis als in Greenwich Village



de bomen staan haastig in te pakken

hun bladeren gaan in de koffers van de grond

de wind is een gezwinde sleutel

en over het deksel legt zij een kleed van wolken



de vensters van mijn lichaam zijn blind

en bij het haardvuur van mijn dromen zie ik

de dagen als vlammen boompje verwisselen

en weggaan in een oude stam van het huis



hoe laat zou het al zijn de rivieren staan

te heupwiegen als een raam tegen het landschap

mijn lichaam mijn teder lichaam zachtjes heengaand

of een lege postbode verdrinkt in de landweg.



Hans Lodeizen,

Het innerlijk belang,

Van Oorschot 1950



Wouter



Even dit prachtige herfstgedicht naar hier overgebracht. Binnenkort nog wat meer van Lodeizen.



Tiba.

Geplaatst: 24 sep 2005 03:10 pm



Hij die de wind

had na willen bootsen in haar

meest intieme bewegingen;

nu ligt hij als een steen

in de beek, zwijgend in het

spelende water.



Hij die zijn hand

wou laten regeren over de

dingen is moe, en een klacht

draagt hij op zijn hoofd als

een doornenkroon, maar hij lacht

in de herfstzon.



Hans Lodeizen(ik weet niet uit welke bundel)



Wil

Geplaatst: 24 sep 2005 03:26 pm



Hans Lodeizen stierf heel jong - 26 jaar- aan leukemie.

Ik vermoed dat bovenstaand gedicht over hemzelf gaat.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 24 sep 2005 03:34 pm



Ik herinner me dat degene die mij dat gedicht ooit stuurde dat er inderdaad bij schreef.



Ik vind de eerste regels zo mooi.



Wil

Geplaatst: 24 sep 2005 03:58 pm



Ja, prachtig...



maar de tweede strofe is toch ook heel mooi:

Hij die zijn hand

wou laten regeren over de

dingen is moe, en een klacht

draagt hij op zijn hoofd als

een doornenkroon, maar hij lacht

in de herfstzon

.



dit grijpt me ook erg aan.



Groetjes. Tiba.