Geplaatst: 15 nov 2006 12:30 pm
Ik vond dit ook nog:
De reeks "Verzen 1895" is een dichterlijke verbeelding rond het doodsbed van een jong meisje.
Probeer de lange, windende, enjamberende en vaak aan de grammaticale controle ontsnappende zinnen te lezen als het verslag van een steeds maar doorgaand bewustzijnsproces dat cirkelt rond het gegeven van de onbereikbaarheid van deze geliefde dode/ dode geliefde.
Aan het slot van het eerste gedicht ("De bedgordijnen hangen zoo ijl") heeft de ‘ik’ zich via de herinnering een voorstelling binnengemanœuvreerd waarin de onbereikbaarheid van ‘u’ veranderd is in ontvankelijkheid.
In het derde gedicht van de reeks — in de bloemlezing het tweede, "O, als ik dood zal, dood zal zijn" — herinnert 'ik' zich de woorden van de stervende.
In het zesde en voorlaatste gedicht — hier het derde, "Laat ik nu leggen lichte dingen" — komt 'ik' tot een zekere aanvaarding van de dood van 'u': 'u' kan nu begraven worden, onder het ijlste en ontstoffelijkste dat er is (en waarmee je eigenlijk alleen in poëzie kunt strooien: rozeranken, vlindervleugels, dauw, sprenkels zonlicht).
Bron:
cf.hum.uva.nl/dsp/ljc/leopold/vroegwerk.htm
Dettie
