Marijke Hanegraaf (ja)

Naarmate de feestdag die nadert groter is

neemt ze meer tassen mee voor haar boodschappen.

Voordat haar iets kan worden geopenbaard

Dat begint al goed: het gaat kennelijk om een christelijke feestdag. De laatste zin toont dat dat ondergeschikt is geworden tegenwoordig aan de "smulpartijen" en bijbehorende boodschappen waartoe de consument wordt aangezet.



En wat een goede beschrijving van de onrust die bezit van haar neemt in de drukke winkel: met tegenzin, dat wel:

wat doet ze, blijft ze of

gaat ze, ze blijft en warrelt door de winkel.

Ook zo'n mooie zin:

Uitgezwiept door de draaideuren

Ze heeft haar bijdrage aan de economie geleverd en wordt de winkel uitgezwiept: ruimte voor meer kooplustigen, daar moeten we het van hebben.



Van de verlokking in de winkel, via de verlokking tot mooie woorden over de natuur naar de verlokking die struiken zouden kunnen oproepen.



Dus geen struiken: de gemeente meent ons zo te beschermen. Maar wie beschermt ons tegen de verlokking van de tot bacchanalen opgeklopte feestdagen? Dat moeten we zelf doen, door van de natuur te genieten en er mooie woorden voor vinden. Alleen moet die natuur dan wel aanwezig blijven in onze omgeving..........



Mooi gedicht, Dettie. Toepasselijk ook. Hier hoor ik geregeld de ganzen overvliegen, terug naar hun broedgebieden. En in menige winkel liggen de Paasverlokkingen al weer klaar................



Librije.

Jij bent snel Librije!



Ik had even een snelle reactie eronder gezet en dacht hier kom ik morgen op terug. Maar jij bent me voor.

je schrijft precies wat ik ook wilde melden... die uitzwiepende deur bijv.



Ik vind het cynische toontje over die struiken wel mooi...



Dettie

De gedachten, ideeën in dit gedicht spreken me zeker aan.

Maar ik weet niet goed wat ik met regels als deze aan moet:

Voordat haar iets kan worden geopenbaard



stapt ze op de fiets en door een zekere welvaart

op haar betaalkaart is het moeilijk om kalm te blijven.

en

de Finse bollen het zonnebrood geen stokbrood? en let

op de versheidsdata vergeet de stol niet maar welke

is de grootste verrassing voor haar huisgenote

Heb er enige moeite mee om deze regels als een gedicht te zien.

Ze lijken me eerder proza, zouden ook in een column niet misstaan.

Toch kan het geheel me bekoren (mede door een derde lectuur).



Kan iemand me duidelijk maken waarom hij/zij bovenstaande regels

ervaart als gedicht?



Tiba.

geopenbaard



stapt ze op de fiets en door een zekere welvaart

op haar betaalkaart



Dit zijn niet zomaar regels, hier is erg over nagedacht.



Het tweede wat je aanhaalt vind ik ook meer proza dan poëzie.

Toch vind ik het geheel wel een echt gedicht.



Ik heb weinig tijd dus een kort antwoord.



Dettie

tiba schreef : De gedachten, ideeën in dit gedicht spreken me zeker aan.

Maar ik weet niet goed wat ik met regels als deze aan moet:

Voordat haar iets kan worden geopenbaard



stapt ze op de fiets en door een zekere welvaart

op haar betaalkaart is het moeilijk om kalm te blijven.

en

de Finse bollen het zonnebrood geen stokbrood? en let

op de versheidsdata vergeet de stol niet maar welke

is de grootste verrassing voor haar huisgenote

Heb er enige moeite mee om deze regels als een gedicht te zien.

Ze lijken me eerder proza, zouden ook in een column niet misstaan.

Toch kan het geheel me bekoren (mede door een derde lectuur).



Kan iemand me duidelijk maken waarom hij/zij bovenstaande regels

ervaart als gedicht?



Tiba.

Tiba, ik begrijp je vraag voor 100% Ik heb er geen antwoord op behalve dat ik na bijna drie jaar discussie tot de conclusie ben gekomen dat er nauwelijks gemeenschappelijke opvattingen over poëzie zijn. Daarom blijf ikzelf een beetje aanmodderen en het meeste hou ik voor mezelf om er stilletjes van te genieten. Dat poëzie waarheid is geloof ik allang niet meer maar het is wel heel plezierig om over de wat betere gedichten te discussiëren zoals laatst over Het boothuis in Laugharne van Hans van de Waarsenburg. Het moet voor ons een opgave worden meer van dergelijke gedichten te vinden en die uit te pluizen en toe te lichten. Met bovenstaand gedicht ben ik eerlijk gezegd gauw klaar. Ik vind dat we elkaar keihard de waarheid moeten kunnen zeggen over hoe we over een gedicht denken zonder ons daardoor gekwetst te voelen. En dat ook over de door ons zelf ingestuurde gedichten. (Ik las gisteren toevallig op De Contrabas dat Maria Barnas op de in Nederland bijna heilig verklaarde Lucebert grote kritiek had. Maar hierop is bovenstaande mening niet gebaseerd want dat herinner ik me nu pas).

Pieter



P.S. Ik pleitte gisteren onder Gedichtendag dat als i.p.v. dan moet kunnen en ik zie dat dit in bovenstaand gedicht is toegepast. Er staat ergens: drukker als....

Voordat haar iets kan worden geopenbaard en daalt uit het hoge op haar neer zijn denk ik beide religieuze verwijzingen, om een verband te leggen met de (bijna heiligschennis) van de koopdrang die in de rest van het tekst wordt neergezet.



Bij de eerste lezing lette ik vooral op de strekking van het gedicht: die sprak zeker aan. Maar nu, bij nadere beschouwing begrijp ik wel wat Tiba bedoelt: deze strekking had ook in een column verwoord kunnen worden.



Bij een tweede lezing (ik loop dus nog achter Tiba :lol: ) krijg ook ik een dubbel gevoel. Ik vind "geopenbaard, welvaart en betaalkaart" een beetje te makkelijk overkomen. Het kan zijn dat er over nagedacht is, maar het lijkt er ook wel een beetje op of er een rijmwoordenboek aan te pas is gekomen. Het komt wat te gemaakt over.



Wat ik als een belangrijke voorwaarde van een gedicht zie is het ritme (niet een metrum, maar een ritme bij hardop lezen). Dat ontbreekt hier grotendeels. Het is de vorm die het als een gedicht doet overkomen.



Ik moet daarom meteen aan de discussie denken over het gedicht van Eva Cox HAND. Dat zag eruit als proza, maar omdat daar wel een ritme in zat, kon dat gemakkelijk uitgeschreven worden in de vorm van een gedicht.



Zeker de eerste strofen lijken inderdaad meer op proza. De laatste lijken meer op een gedicht, mooi vind ik bv.

hun kwebbelen maakt haar onverklaarbaar blij,

de koude lucht kolkt door hun keel, daalt

uit het hoge op haar neer - wat een verlokking



tot mooie woorden-

.



warrelt door de winkel is ook een mooie vondst vind ik: ik associeer het met dwarrelen: als een blad dat de speelbal is van de wind, is zij in de winkel een speelbal van de koopdrang.



Misschien is het dat, Tiba: de combinatie van zinnen die zo uit een column kunnen komen, maar in de vorm van een gedicht zijn opgeschreven, en poëtische woorden en regels die er ook in zitten, dat je er een dubbel gevoel over hebt.



Maar Pieter heeft ook gelijk: meningen verschillen, omdat er nauwelijks gemeenschappelijke opvattingen over poëzie zijn. En ik ben het ook met hem is, dat dit in geen geval een gedicht is om lang mee bezig te zijn: de strekking is duidelijk, er zitten een paar mooie zinnen in, maar ik kan er ook niet veel meer mee.



Dat wil niet zeggen, dat alleen gedichten de moeite waard zijn die veel werk zijn om uit te pluizen. Het is leuk om te doen en geeft ook veel voldoening, maar ik kan ook erg genieten van de oudere dichters.

Zo vond ik het heerlijk dat Dettie onlangs het gedicht Winterstilte van Jaqueline E. van der Waals plaatste. Daar valt niet veel over uit te pluizen, maar dat lezen vind ik echt genieten! :lezen:



Librije.