Dettie schreef : De dichter
Mijn verzen zijn zo dun als dit papier,
mijn letters, sporen in de sneeuw die smelt.
Ik ben de dichter. Dichters? Ach,
dat zit te rijmen in fluwelen kamers,
ze zijn te koop voor drank en zilvergeld.
Ik ga het huis uit. Loop de bedelaars voorbij.
De lucht is rauw. Zij knielen voor de god
Barmhartigheid. Die god is dood. Ik buig
voor een godin in stervensnood. Zij heeft
een warme boezem, brede armen, zij kon
omhelzen, voeden. Haar naam is Solidariteit.
De vingers van de dichter schrijven raadsels
op rimpels, dove oren, stramme handen.
Ons wacht de donkere poort, ons allemaal.
Er waait een koude wind. Vertel, wat is er gaande?
Vertel vooral het sprookje
dat deze nieuwe eeuw vergeten wil,
een groot verhaal van Solidariteit.
Vertel mij van sociale zekerheid.
De dichter slaagt er hier in, op een ironische (sarcastisch is misschien wat overdreven) manier een ironische visie op het dichterschap te combineren met een ironische visie op de sociale zekerheid. Een dichter is er echt niet beter aan toe dan de bedelaars langs de straat.
Mijn verzen zijn zo dun als dit papier,
mijn letters, sporen in de sneeuw die smelt.
Ik ben de dichter.
Dit vind ik een prachtig voorbeeld van zelfkennis. De gedichten blijven als het ware zo lang bestaan, als het middel waarmee ze geschreven zijn. Oftewel de roem van de vergankelijkheid.
Lezer100
