Armoede, jij was grauw. Gehaat door lege maag,
met blote handen, blauw geverfd in kou, geweerd.
Vergeefs. Jij kwam. Jij trok naar alle landen,
alle hutten sloop jij binnen. Taai. Gestaag.
En bleef. Jij woonde. Hoonde. Leegde de schapraaien,
doofde ovens, holde kinderogen uit.
De mensen vraten grond. Want in hun huid stond zwart
je wapenspreuk gebrand: Gij zult slechts stenen zaaien.
Wij hebben je verjaagd. Voorgoed. Zo dachten wij.
Maar nee, daar sta je weer. Je lacht en lonkt, omhangen
met glitter op krediet, je bek vol rijstebrij,
je billen al te vet, een waggelend banket,
je boert en hikt: "Ik! Ik!" Je vleit ons, wilt ons vangen
en wurgen. Jáág haar wég! Het is de hoogste tijd.
Geert van Istendael
uit?
Ik weet niet of dit gedicht gebundeld is, zag het gedicht vandaag op een grote poster staan.
Ben ook niet zeker of de regelindeling volledig correct is (want van internet geplukt).
In elk geval beklijvend gedicht!
Tiba.
Lezer100