Geert van Istendael (ja)

Geplaatst: 15 dec 2007 11:27 am



Even tussendoor: Dit gedicht doet me denken aan een uitspraak van Einstein tegen zijn zoon over het leven.



Het is net als fietsen, je zult door moeten trappen, anders val je om.



Dettie

Geplaatst: 17 dec 2007 11:12 pm

Dettie schreef:

Ik ga nu slapen met mijn verdriet.

Zelf slaapt het al. Het voelt mij niet.

Jaagt het zich op van droom naar droom,

zo bang als ik voor dwalende vragen?



Ik weet het niet. Ik lig en kijk

het zwart in. Ik ben ver van het lijf

dat naast me ademt. Ik gebied

mijn hersens , tervergeefs, te doven.



Zij spinnen een eentonig lied,

verjagen slaap maar niet verdriet,

dat in zijn droom mijn slaap verbiedt.



En als het ontwaakt? Vlucht ik dan? Sla ik?

Omhels ik het? Het lichaam naast me

beweegt. Het kreunt. Ik ken het niet.



Geert van Istendael

Uit ‘ Het geduld van de dingen’ 1996

Uitg. Atlas

wat rondneuzend op de site,zie ik dit gedicht en herken veel van mezelf

Manja

Geplaatst: 17 dec 2007 11:18 pm



Het gedicht Ik ga nu slapen met mijn verdriet is een onbarmharig eerlijke analyse van een mislukte relatie.



Is het verdriet identiek met het lichaam dat naast hem ligt?



Pieter

Geplaatst: 18 dec 2007 09:41 am



Ik denk eerder dat het gaat over een moeilijk moment in de relatie..zoals bij iedereen wel eens voorkomt, daarom is het zo herkenbaar.



leni

Geplaatst: 11 jan 2008 07:16 am



Muur van gestapelde stenen



Een poot heeft ooit de brokken losgewrikt

uit woud, uit akkergrond. Niet een voegt zich

naar buursteens vlakken. Stapeling beschikt

waar elk fragment zijn onbewogen doel vindt.

Steunen. Dichten. Staan. Een trouw relict,



voor helling wering, haard voor hagedis.

De hand die stapelde, zij schonk groot goed

aan beest, aan mens. Aan heuvels grijze gloed.





Voor Pepin, de murenbouwer van La Cetreda

Uit : Het geduld van de dingen - ISBN 90 254 0828 1 - Uitgeverij Atlas Amsterdam/Antwerpen



Alhoewel in de eerste plaats een ode aan een murenbouwer, zag ik hier vanmorgen ook een ode aan de dichter in. Wat denken jullie ?



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 12 jan 2008 06:52 pm



Net de bundel Het geduld van de dingen gelezen. Gewoon prachtig. De afdeling waarvan ik het meest genoten heb, is Een autoreis naar Zweden. Met de nodige ironie beschrijft Geert van Istendael hier niet alleen de reiziger zelf, maar ook enkele Zweedse gewoontes, en restanten van het oude Zweden van voor de industrialisatie.



Deze reis naar Zweden was alvast geen navolging van Bertus Aafjes.

Geen voetreis, niet naar Rome. Naar het noorden.



Het autowegennet trilt in de zon.



Uit : Geert van Istendael, Het geduld van de dingen, ISBN 90 254 0828 1

En ook de eetcultuur is niet altijd zo modern :

Maar wat je smaakvol eet komt er ook uit.

Voor die behoefte heb je wat wordt aangeduid

als het huisje. ...

compleet met plank, gat, deksel. Netjes, weet je,

alleen wat ouderwets. ...



Uit : Geert van Istendael, Het geduld van de dingen, ISBN 90 254 0828 1

Hij omschrijft Zweden als volgt :

Dit is het land van leegte, een wijde kooi

van zomer. Leegte, dat zij bomen, meren,

die buiten de mens om zichzelf beheren.



Uit : Geert van Istendael, Het geduld van de dingen, ISBN 90 254 0828 1

Ook de afdeling Alle vlees, opgedragen aan alle vrouwen, vind ik heel geslaagd. Doorheen deze afdeling klinkt een lichte erotische ondertoon.

Na spel en vuur en water

droogt zij zich af.

Onhoorbaar speelt de groffe stof muziek,

haar handdoek begeleidt haar

benen, haar billen, haar buik.

Zie hoe haar knieën wiegen.

Waar ze voor mij nat was daarstraks

trekt ze met beide handen ritme strak.

Bij droogte dreigt weer brand.



Uit : Geert van Istendael, Het geduld van de dingen, ISBN 90 254 0828 1, blz. 30, Valse propre

Rutger



_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje