Pieter schreef:
Het lijkt inderdaad op een vloek die volgens mij betekent: jullie kunnen geen liefde meer voortbrengen, het harde leven heeft jullie gevoel tot steen verhard. Het kan een variatie zijn op de Bijbelse metafoor: hun zaad zal op onvruchtbare aarde vallen.
Ik weet niet of dit zo figuurlijk kan geïnterpreteerd worden als jij zegt, Pieter, nl. in de zin van: jullie kunnen geen liefde meer voortbrengen (al sluit ik dit niet uit).
De dichter zegt eerst:'De mensen vraten grond', d.w.z. ze hadden zo'n honger en niets, maar ook niets te eten, hun akkers waren leeg, letterlijk.
En dan volgt de 'wapenspreuk', 'je wapenspreuk' zegt de dichter, gericht tot het gedrocht Armoede:'
Gij zult slechts stenen zaaien'.
De bijbelse metafoor waarop jij doelt komt uit de parabel van de zaaier (zo noemen wij dat hier).
En inderdaad, daaraan had ik nog niet gedacht!
Daar zaait de zaaier wel
op stenen, niet de stenen zelf, maar het is heel goed mogelijk dat de dichter dat in gedachten had!
Tenzij...iemand een betere verklaring heeft.
mira
