Edith de Gilde (ja)

Geplaatst: 14 nov 2008 10:40 am



Wat een indrukwekkende gedichten!



En bij "Hoe het vergaat", lijken het herinneringen aan de bombardementen tijdens een oorlog.



Jan S

Geplaatst: 14 nov 2008 11:11 am

En bij "Hoe het vergaat", lijken het herinneringen aan de bombardementen tijdens een oorlog.

Ja die kant dacht ik ook op.



Ik las dat ze actief was bij Novib, misschien gaat het (ook) wel over huidige oorlogen.



Willeke

Geplaatst: 14 nov 2008 07:03 pm



Ogen: je zag alles, kon (zelfs) een eekhoorn volgen (in het gebladerte).

Oren: je hoorde (zelfs) de stilte, de stilte van een vallend blad.



Maar toen kwamen de vliegtuigen, je wilde ze niet zien, je wilde ze niet horen.



Hoe stop je het geluid van de motoren? Hoe doof kan je je maken? Misschien stop je je hoofd onder een hoofdkussen, ...

En het werd weer dag, je moest ze wel zien, de demonen in de lucht.

Domme zon!



mira

Geplaatst: 14 nov 2008 07:21 pm



Ja zo kan het ook Mira.



Dat hardop denken over een gedicht wat me aanspreekt maakt vaak dat ik het nóg mooier ga vinden en dat is nu ook het geval.



Groetjes

Willeke

Geplaatst: 14 nov 2008 07:38 pm



HOE HET VERGAAT



Het is een kwestie van ogen.

Gisteren gingen ze waar ze wilden. Klommen in bomen,

volgden een eekhoorn. Vielen dicht als het zo uitkwam.



Het is een kwestie van oren.

Gisteren vingen ze stilte. Hoorden een blad vallen,

een noot kraken. Spitsten zich, speelse muizen.



Het was donker toen de vliegtuigen kwamen.

Het licht had weg moeten blijven. Hoe dom is de zon,

hoe zwart een blinddoek. Hoe doof kun je je maken.



© Edith de Gilde





Ik vind hierin vooral het volgende:

Gisteren (voor de vliegtuigen kwamen) was alles nog ongerept.

Ogen en oren functionneerden opperbest in een kommerloze wereld.

De ogen: een eekhoorn volgen, (kommerloos) in slaap vallen.

De oren: ze hoorden de stilte, hoorden een blad vallen.



Met de komst van de vliegtuigen (misschien met bommen?) is alles vernield. De ongereptheid is voorbij. Kun je je ogen en oren daarvoor sluiten? Kun je dit vergeten? Er staat geen vraagteken op het einde en dat is veelbetekenend.

De titel: hoe het vergaat. Ik heb het gevoel dat daarmee ook bedoeld is: de wereld vergaat, zeker voor de (nietige) mens die dit meemaakt.



Tiba.

Geplaatst: 14 nov 2008 09:35 pm



Hoe,..hoe...hoe..., in proza hadden er vraagtekens moeten staan of uitroeptekens.



Maar dit is poëzie. Ik denk een uitroepteken, maar ik moet er nog over nadenken.



mira