Edith de Gilde (ja)

Geplaatst: 09 nov 2008 08:44 pm



NACHTZUSTER



Eerst een vooral, een prachtig sonnet. Hoewel je dan eerder wat ernstiger zou verwachten, is dit toch met een knipoog geschreven.



Heb tussendoor ook een nieuw woord geleerd, "rouwclowns". Past eigenlijk perfect in de humoristische omkadering van ziekenhuiservaringen.



Toch is het tweede gedeelte wat ernstiger



Alhoewel pas in het laatste vers dan duidelijk wordt, wat de titel met het geheel te maken heeft, en lees ik dan wat eigenlijk van een nachtzuster verwacht kan woorden : een tedere aanraking, een troostend woord.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 09 nov 2008 09:46 pm

Dettie schreef:



NIETS PERSOONLIJKS



duurzaam zeg je



weet je wel hoe kort

je armen hoe dun mijn lippen



al die anderen zeg je



kijk eens achter de gordijnen

ruik de bedden



hoor je de grendels?



denk maar dat ik bang ben

als het helpt



ja. natuurlijk. vrienden



© Edith de Gilde

Inderdaad, niets persoonlijks, en toch zeer herkenbaar, deze dialoog tussen twee personen. Wie uiteindelijk de conclusie trekt in het laatste vers, is mij niet zo direct duidelijk, maar dit heeft weinig belang. Er is angst (om het (on)bekende ?), maar je bent omgeven door vrienden. Alhoewel, dit laatste klinkt voor mij niet zo overtuigend. Of de dichteres dit ook zo bedoelde, laat ik in het midden.



Om het met de titel van een komische film van T. Hill en B. Spencer uit te drukken, "Een goede vriend is een schat waard".



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 09 nov 2008 09:50 pm

ZOALS



zoals je een kruimige aardappel eet



(je proeft hem, kauwt en slikt

kronkelwormig reist hij naar je maag

je sappen werken op hem in

door je darmwand glipt hij in je bloed

dringt je cellen binnen

laat zich daar verbranden)



lees me zo



© Edith de Gilde

Ik zou dit (kort en bondig) willen omschrijven als een raad van Edith aan haar lezers. Biologisch ontleedt zij de manier waarop zij haar gedichten gelezen wil zien. Laat de gedichten op je inwerken, lees en herlees ze, neem ze volledig in je op.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 11 nov 2008 07:48 am

VERLOOP



iets was er

iets was er altijd

altijd was er

iets waar je niet bij kon



niets was er

niets wat je doen kon

en ergens daartussen

zat jij en je wachtte

en je wachtte op iets



en je zat en je wachtte

en jij was het wachten

je zat en je wachtte

je wachtte op iets



© Edith de Gilde

De moderne mens, of niet soms ? Dit filosofische wachten en zitten, van iets en niets. Het lijkt wel een spel, een verstoppen van de a-klank tussen de i-klank (het gedicht zit als het ware letterlijk tussen "iets" en "iets"). De wereld heeft zo veel te bieden, en toch moet de dichter vaststellen dat de ander (die met "je" wordt aangesproken) zich beperkt tot een totale bewegingloosheid).



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 11 nov 2008 07:52 am

HOE HET WAS BEGONNEN



hoe het was begonnen wisten we niet

de woensdagen bleven maar komen

vaker en vaker en niemand begreep het

al deed de minister alsof maar ook hij

wist niet waar de knop zat



en de woensdagen raakten losser en losser

dinsdagen hadden er niets mee van doen en

donderdag wist zich geen raad

treinen bevroren vliegtuigen ontspoorden

er kwamen nog wolkjes uit monden

maar geen enkel goed woord



kinderen kenden de waarheid als altijd

maar ook zij willen warmte en warmte was weg

en plotseling bleven de woensdagen weg

en toen pas, toen pas



© Edith de Gilde

Zo is het dan begonnen. Maar hoe gaat het verder ? De dichter laat het einde open, maar de dagen beginnen letterlijk te minderen. De aangehaalde beelden lijken niet zo positief. Alleen de koude blijft over.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 11 nov 2008 08:04 am



Over het gedicht niets persoonlijks

Quote:



Inderdaad, niets persoonlijks, en toch zeer herkenbaar, deze dialoog tussen twee personen. Wie uiteindelijk de conclusie trekt in het laatste vers, is mij niet zo direct duidelijk, maar dit heeft weinig belang. Er is angst (om het (on)bekende ?), maar je bent omgeven door vrienden. Alhoewel, dit laatste klinkt voor mij niet zo overtuigend. Of de dichteres dit ook zo bedoelde, laat ik in het midden.

Ik zie het als het beëindigen van een liefdesrelatie.

(duurzaam zeg je



weet je wel hoe kort

je armen hoe dun mijn lippen)



dunne lippen duiden op boosheid, zich niet meer geven.

hoe kort je armen kán duiden op een benauwende relatie.

Het te dicht bij willen houden, geen vrijheid toestaan, geen eigen leven hebben maar enkel tot de reikwijdte van die armen mogen gaan.



De relatie is uitgelopen op argwaan, is verstikkend geworden (hoor je de grendels) en dan na het uiteengaan de ge-eikte zin. "We blijven vrienden."



Dettie

die nooit gelijk wil hebben maar alleen haar eigen gedachten over dit gedicht meldt.



--