Geplaatst: 11 nov 2008 08:04 am
Over het gedicht
niets persoonlijks
Quote:
Inderdaad, niets persoonlijks, en toch zeer herkenbaar, deze dialoog tussen twee personen. Wie uiteindelijk de conclusie trekt in het laatste vers, is mij niet zo direct duidelijk, maar dit heeft weinig belang. Er is angst (om het (on)bekende ?), maar je bent omgeven door vrienden. Alhoewel, dit laatste klinkt voor mij niet zo overtuigend. Of de dichteres dit ook zo bedoelde, laat ik in het midden.
Ik zie het als het beëindigen van een liefdesrelatie.
(duurzaam zeg je
weet je wel hoe kort
je armen hoe dun mijn lippen)
dunne lippen duiden op boosheid, zich niet meer geven.
hoe kort je armen kán duiden op een benauwende relatie.
Het te dicht bij willen houden, geen vrijheid toestaan, geen eigen leven hebben maar enkel tot de reikwijdte van die armen mogen gaan.
De relatie is uitgelopen op argwaan, is verstikkend geworden (hoor je de grendels) en dan na het uiteengaan de ge-eikte zin. "We blijven vrienden."
Dettie
die nooit gelijk wil hebben maar alleen haar eigen gedachten over dit gedicht meldt.
--