Edith de Gilde (ja)

Geplaatst: 11 nov 2008 09:18 am



VERLOOP doet me denken aan de eveneens schitterende tekst Ich warte van de Einsturzende neubauten



www.alles-wieder-offen.com/10-ich-warte-de.html



VERLOOP



iets was er

iets was er altijd

altijd was er

iets waar je niet bij kon



niets was er

niets wat je doen kon

en ergens daartussen

zat jij en je wachtte

en je wachtte op iets



en je zat en je wachtte

en jij was het wachten

je zat en je wachtte

je wachtte op iets



© Edith de Gilde



Gaat deze tekst niet over het onverklaarbare, het onvermijdelijke, het onnoembare? waarvan je weet dat het er is en waarvan je hoopt dat je het ooit eens zal ervaren? (In verheven termen 'het licht gaan zien'. )



Dettie

die deze tekst ook prachtig vindt

www.alles-wieder-offen.com/08-unvollstaendigkeit-de.html (moet je eigenlijk horen) maar dit terzijde



---

Geplaatst: 13 nov 2008 07:55 pm



Mag ik iets opmerken?

Ik vind het moeilijk wanneer er kort na mekaar verschillende gedichten verschijnen en de reacties mekaar doorkruisen.

Zelf reageren wordt dan ook moeilijk.



mira

Geplaatst: 13 nov 2008 10:09 pm



Ik kan dit wel begrijpen, mira, maar ik denk dat je dat moeilijk kunt vermijden. Tenzij je voor elk gedicht een nieuw topic zou maken, maar dat maakt het geheel ook niet meer overzichtelijk. Wat ik je wel kan aanbevelen, is gewoon de "Quote"knop gebruiken, dan wordt de tekst waarop je wil reageren, mee herhaald. Eventueel kun je dan ook stukken weglaten van de aangehaalde tekst.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 13 nov 2008 10:11 pm

Dettie schreef:

VERLOOP doet me denken aan de eveneens schitterende tekst Ich warte van de Einsturzende neubauten



www.alles-wieder-offen.com/10-ich-warte-de.html

Zonder op details in te gaan, Dettie, ik heb hetzelfde gevoel. Gewoon de manier van schrijven al.



Rutger

_________________

Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).



blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje

Geplaatst: 14 nov 2008 10:07 am



Eindelijk gaan zitten om deze gedichten eens op mijn gemak te lezen. Ik vind ze mooi. Treffend is het gedicht "Zoals "waarin de dichter letterlijk avies geeft hoe je haar gedichten moet lezen. Want het zijn gedichten die je langzaam tot je door moet laten dringen, in je op moet nemen, inderdaad zoals je voedsel opneemt.



Het eerste gedicht wat er voor mij uitsprong was Nachtzuster. Waarschijnlijk omdat het zo'n concreet gedicht is, en zo herkenbaar.

Wat Mira zegt is mooi

tegelijk bangelijk en geruststellend.

Er is de hand.

Kunnen uitdrukken waarover het gaat, dat is poëzie.

Kunnen uitdrukken waarover het gaat..

en in dit gedicht voel je dat inderdaad bijna letterlijk.



Wil

Geplaatst: 14 nov 2008 10:13 am

HOE HET VERGAAT



Het is een kwestie van ogen.

Gisteren gingen ze waar ze wilden. Klommen in bomen,

volgden een eekhoorn. Vielen dicht als het zo uitkwam.



Het is een kwestie van oren.

Gisteren vingen ze stilte. Hoorden een blad vallen,

een noot kraken. Spitsten zich, speelse muizen.



Het was donker toen de vliegtuigen kwamen.

Het licht had weg moeten blijven. Hoe dom is de zon,

hoe zwart een blinddoek. Hoe doof kun je je maken.



© Edith de Gilde

Even puzzelen want ik kom er niet helamaal uit.

Gaat het over oorlog..eerst vrijheid, gaan waar je wil, dan stilte voor de storm, dreiging

en dan de dreiging zelf, de vliegtuigen?



En die laatste regels

Het licht had weg moeten blijven. Hoe dom is de zon,

hoe zwart een blinddoek. Hoe doof kun je je maken.

als een oproep, een verwijt aan de elementen aan de elementen dat ze hadden moeten ingrijpen om dit te voorkomen?



Ik roep maar wat.

Wat denken jullie?



Wil