Hand
Toen er een hand uit de kast stak, niet opdringerig, eerder
bijna verlegen, traag kantelend in het bleke licht, nam ik
een stoel en moest even gaan zitten. Ik overdacht het
bestaan, het ritme ervan, de pitloze weekte, en besloot de
hand niet weg te slaan. Sindsdien deel ik de tijd, mijn
kast en mijn leegte, en het is waar dat ik voor het eerst en
haast tot mijn spijt afhankelijk ben, maar ik blijf opgelucht
dat het een hand is en geen tong, god verhoede een tong,
of een neus, wat neuzen teweeg kunnen brengen, hoe men
er in lorren gehuld achteraan moet, nee een hand, lege
hand, glad, verlegen, traag kantelend in het harde licht,
op het ritme van de zon en wat uren.
Eva Cox,
Uit: een twee drie ten dans,
De Bezige Bij
Dit gedicht is genomineerd voor de Herman de Coninckprijs 2010 - Gedichten.
Persoonlijk houd ik niet van deze vorm van dichten, het is voor mij teveel neigend naar proza. Ook snap ik het gedicht niet maar toch qua inhoud spreekt het me erg aan.
Waarschijnlijk door het verrassende als
Toen er een hand uit de kast stak
en besloot de
hand niet weg te slaan. Sindsdien deel ik de tijd, mijn
kast en mijn leegte
nee een hand, lege
hand, glad, verlegen, traag kantelend in het harde licht,
op het ritme van de zon en wat uren.
Twee leestafelleden hebben op dit gedicht gestemd als zijnde het beste van de vijf gedichten die genomineerd zijn voor de Herman de Coninckprijs. (
www.boek.be/herman-de-coninckprijs-2010-gedichten#gedicht2
)
Ik heb niet op dit gedicht gestemd maar snap waarom zij het wel deden.
Dettie
