Eva Cox (ja)

Mij lijkt dat je eerste impressie een juiste is. Ik lees het ook zo.



Voor mij is het echter niet alleen de beschrijving van een geboorte, maar meer nog van een bevalling. Een kind (of gedicht) wordt geboren, de moeder (dichteres) bevalt van haar kind (haar gedicht). Het gedicht is vanuit haar geschreven, dus vandaar dat ik meer aan de bevalling denk.



Het heftige van een bevalling symbolisch gebruikt voor het beschrijven van het ontzaggelijke karwei een gedicht op papier te krijgen. Interessante invalshoek.



Toch is het niet mijn gedicht. Ik vind het een beetje teveel van het goede.



Librije.

Librije schreef : Mij lijkt dat je eerste impressie een juiste is. Ik lees het ook zo.



Voor mij is het echter niet alleen de beschrijving van een geboorte, maar meer nog van een bevalling. Een kind (of gedicht) wordt geboren, de moeder (dichteres) bevalt van haar kind (haar gedicht). Het gedicht is vanuit haar geschreven, dus vandaar dat ik meer aan de bevalling denk.



Het heftige van een bevalling symbolisch gebruikt voor het beschrijven van het ontzaggelijke karwei een gedicht op papier te krijgen. Interessante invalshoek.



Toch is het niet mijn gedicht. Ik vind het een beetje teveel van het goede.



Librije.

Inderdaad interessante invalshoek.

Bij nogmaals lezen vallen een aantal zwakke regels op, bv.:



Een kolkende massa voor dat ene poortje



Brr, dat verkleinwoord.

Het lijkt weer te geven hoe de woorden in overvloed op de dichter afkomen, bijna als in een roes. Die boodschap komt over, maar mss. kon er wat meer geschaafd worden.



Tiba.

Verkleinwoorden zijn inderdaad vaak storend in een gedicht, Tiba.

Eva Cox gebruikt er hier drie: 'kamertje, buikje, poortje'.



Stel dat je in de eerste verzen denkt aan een klein dier, een diertje dus, dan is het misschien toch verantwoord, maar dat vormt dan wel een contrast met 'sterke' woorden van elders, de suggestie nl. van het overweldigende.

En dat 'poortje' vind ik ook niet denderend.



Wat me o.a. aanspreekt in dit gedicht is het vitalistische (en verkleinwoorden passen daar inderdaad niet zo goed bij) en de interessante invalshoek van al die ongeboren woorden.



mira

ik heb een mijnschacht in mijn keel



ik val omlaag vanuit mijn kamer

zit als een pad

gevangen in een bel van steen



het is hier stil

zo stil dat ik mijn dromen hoor

ritselen als dode blad’ren



ik gil



ik heb een mijnschacht in mijn keel

een tong van scherp gesmeed metaal

en lagen gitzwart erts voor jaren



ik hak met felle korte slagen





Eva Cox

Pritt.stift.lippe, Uitgeverij Holland, 2004



Helaas heb ik morgen pas tijd voor mijn mening over dit gedicht. Jullie mogen rustig sneller je mening geven.

Pieter

ik heb een mijnschacht in mijn keel



ik val omlaag vanuit mijn kamer

zit als een pad

gevangen in een bel van steen



het is hier stil

zo stil dat ik mijn dromen hoor

ritselen als dode blad’ren



ik gil



ik heb een mijnschacht in mijn keel

een tong van scherp gesmeed metaal

en lagen gitzwart erts voor jaren



ik hak met felle korte slagen





Eva Cox

Pritt.stift.lippe, Uitgeverij Holland, 2004

Somber toch zijn de gedichten van Eva Cox, maar ook scherp, vlijmend, hard als metaal.

De taal van dit gedicht is één grote metafoor, ontleend aan de terminologie van het werken in de mijnen:



mijnschacht, bel van steen, scherp gesmeed metaal, lagen gitzwart erts, ik hak met felle korte slagen'



Hakken wil en doet deze dichteres.



Eén, maar toch wel hele strofe, valt onder de traditonele noemer van 'poëtisch', en het moet gezegd, Eva Cox doet het met verve:

het is hier stil

zo stil dat ik mijn dromen hoor

ritselen als dode blad’ren

Inclusief het archaïsche 'bladr'en'



Maar dan volgt de kreet:

ik gil

Dat snijdt, het doet pijn, heel erg.



Ik wou het nog niet over de inhoud hebben, maar dit lijkt me toch een 'ars poetica' te zijn van de dichteres, maar ook zoveel meer.



Ik zou zeggen: over naar anderen.





mira

Ik vind het een krachtig, mooi en optimistisch gedicht met een heel fantasierijke beeldspraak. Ze valt diep, door een mijnschacht, maar plaatst die mijnschacht niet in haar hoofd, of naar haar hart, dat is te veel cliché, maar in haar keel. Dat trekt meteen aandacht. Gevallen voelt ze zich een opgesloten pad, in het donker, alleen. Ze droomt van de dode bladeren waarin een pad pleegt te ritselen. Ze verlangt ernaar terug, ze gilt. En dan komt het optimistische: ondanks die zwarte lagen erts begint ze zich te bevrijden, met korte felle slagen, zoals haar woorden, ze bevrijdt zich o.a. met dit gedicht.



P.S. Dit gedicht staat ook in de bloemlezing van Erik Jan Harmens, Ik heb een bijl. Ook mooi van toepassing op dit gedicht.



Pieter