Eva Cox (ja)

Nou, optimistisch, 't is maar hoe je het bekijkt!



De dichteres heeft een mijnschacht in haar keel, ze valt erin omlaag, inderdaad niet in haar hoofd of hart. Kiest ze 'keel' omdat dit te maken heeft met 'taal', met...dichten? Men spreekt eerder met de mond, maar 'keel' beantwoordt beter aan het beeld van een diepe mijnschacht.

Binnen in de mijn zit ze gevangen, niet in een bevrijdende luchtbel, maar in een bel van steen.

Ja, ze voelt zich opgesloten, een totaal isolement, en het is er stil, een ijzige, akelige stilte, denk ik, het is er oorverdovend stil, zo stil dat ze haar dromen kan horen, ze ritselen als dorre, dode blaren.

Ik denk dus niet dat ze 'droomt' van dode blaren.



En dan gilt ze, ze wil die oorverdovende stilte doorbreken, maw., haar taal, haar dichterschap, baant zich een weg naar buiten.

De dichteres hakt erop los.

Vooral vitalisme, levensdrift, verbetenheid, etc. zie ik daarin.



mira

Bijna voor 100% met je eens, Mira.

Maar het niet opgesloten willen zitten, het zich eruit hakken, zie ik als een vorm van hoop en optimisme. De pessimist zal waarschijnlijk apatisch in zijn stenen bel blijven zitten. Wat dat dromen betreft heb je gelijk. Al vond ik het een mooi beeld, de over dode bladeren dromende pad. Daar vind ik ze meestal ook tussen in mijn tuin.

Pieter

Zie je het dit gedicht dan ook als een worsteling van de dichteres als dichteres, Pieter, een worsteling met taal, woord....vergelijk met het gedicht 'Vannacht', of moeten we dit veel algemener zien?



mira

mira schreef : Zie je het dit gedicht dan ook als een worsteling van de dichteres als dichteres, Pieter, een worsteling met taal, woord....vergelijk met het gedicht 'Vannacht', of moeten we dit veel algemener zien?



mira

Helaas, dat weet ik niet, MIra. Maar dat een scheppende geest bij gebrek aan inspiratie dit soort gedachten krijgt, en die dan alert voor nieuwe inspiratie gebruikt lijkt me heel aannemelijk. Maar jij schreef zelf al dat Cox' poëzie vaak somber is. Dus dit gedicht kan ook uit haar "grondgevoel" voortkomen. Morgen plaats ik een heel somber gedicht van haar.

Hg. Pieter

Daewoo Plasma



Mijn Daewoo beproefde bij nacht mijn bloed



een kop op tv, de kop van een mens,

het is niets. En lippen en ogen zijn niets

dan een schaduw van uren; nee al wat men doet,



het is niets: het vlees dat men toont, het bloed

dat men spuwt, het is niets. Ik verfoei ook de geest!

Want de ziel die men geeft, het visioen dat men spreekt,

het is niets. En zo al wat men voelt, wat men doet,



het is niets. Het is minder dan sneeuwen en ruis.

En aan een mond die beweegt, het is niets.

Een scheur in een buik, een put zonder kruis,

ach levens zijn minder dan puin.



Wat men spreekt en beweert, alles voedt

slechts mijn oog, en de macht is aan mij, echter zij,

zij zijn niets dan een schreeuw, ik ben het die hen

bewegen of staan, zeggen en doodzwijgen doet.



En ik nu verzwijg hen.-Mijn Daewoo bij nacht

bedroefde mij bitter.-Een kop op tv,

de kop van een mens, het is niets. Het is niets

dan een kop, sluimerend, vol ongezegde

gedachten, ingewikkeld gelach.



Eva Cox



Dit gedicht heeft de allure van de teksten uit het bijbelboek Prediker.

Pieter

Dit gedicht is een bewerking (persiflage?) van een gedicht van Christine D" Haen. "Daimoon megas" is de titel (Grieks voor: grote goddelijke macht/god/demon naargelang je daimoon vertaalt).



Hier een link naar het gedicht:

micans.org/stijn/gedichten/daimoon.html



Het oorspronkelijke gedicht is prachtig!



Tiba.