- Berichten: 129
Let op: in juli 2026 hebben wij het forum gemigreerd naar nieuwe software.
Heeft u al een account? Klik dan eerst op "Wachtwoord vergeten" om een nieuw wachtwoord aan te vragen. Daarna kunt u weer inloggen.
Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.
Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.
Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.
Geplaatst: 25 nov 2007 03:57 pm
Onderwerp: mooiste gedicht van Remco Campert volgens Leni
Dit gedicht staat op mijn lijstje van 10 mooiste gedichten op de tweede plaats:
Lamento
Hier nu langs het lange diepe water
dat ik dacht ik dacht dat je altijd maar
dat je altijd maar
hier nu langs het lange diepe water
waar achter oeverriet achter oeverriet de zon
dat ik dacht dat je altijd maar altijd
dat altijd maar je ogen je ogen en de lucht
altijd maar je ogen en de lucht
altijd maar rimpelend in het water rimpelend
dat altijd in levende stilte
dat ik altijd zou leven in levende stilte
dat je altijd maar dat wuivend oeverriet altijd maar
langs het lange diepe water dat altijd maar je huid
dat altijd maar in de middag je huid
altijd maar in de zomer in de middag je huid
dat altijd maar je ogen zouden breken
dat altijd van geluk je ogen zouden breken
altijd maar in de roerloze middag
langs het lange diepe water dat ik dacht
dat ik dacht dat je altijd maar
dat ik dacht dat geluk altijd maar
dat altijd maar het licht roerloos in de middag
dat altijd maar het middaglicht je okeren schouder
je okeren schouder altijd maar in het middaglicht
dat altijd maar je kreet hangend
altijd maar je vogelkreet hangend
in de middag in de zomer in de lucht
dat altijd maar de levende lucht dat altijd maar
altijd maar het rimpelend water de middag je huid
ik dacht dat alles altijd maar ik dacht dat nooit
hier nu langs het lange diepe water dat nooit
ik dacht dat altijd dat nooit dat je nooit
dat nooit vorst dat geen ijs ooit het water
hier nu langs het lange diepe water dacht ik nooit
dat sneeuw ooit de cipres dacht ik nooit
dat sneeuw nooit de cipres dat je nooit meer
Remco Campert
uit 'Rechterschoenen' 1992
De Bezige Bij Amsterdam
Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.
Dit gedicht is zo'n hartekreet, zonder sentimenteel te worden.
Dit gedicht tast grenzen af, niet van de taal, maar ik weet momenteel niet hoe ik dat zou benoemen. Het probeert uitdrukking te geven aan iets wat nauwelijks benoembaar is. De dichter 'formuleert', herformuleert, voegt iets toe, gebruikt minimale woorden, het wordt een litanie, een prachtige, pijnlijke, verdovende, schrijnende litanie.
Ieder woord staat er op zijn plaats, het is een meedogenlooos, meeslepend, ongelooflijk pijnlijk mooi gedicht.
Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.
Ik zag taal in zijn allerbreedste betekenis.....kon het moeilijk verwoorden, misschien, heel misschien, had ik beter kunnen zeggen, de grenzen aftasten van wat heet 'een gedicht'.Ik snap niet goed wat je bedoelt met grenzen aftasten, maar niet van de taal.
Toen ik het gedicht voor het eerst las, werd ik meteen gegrepen door de zeggingskracht, mij leek het een fantastisch omgaan met taal, en heel vernieuwend (maar dat weet ik niet goed). Idd. zoals je zegt dat formuleren en herformuleren. Dat is toch taal? En dat afbreken van de zinnen, en dan weer opnieuw, maar iets toevoegen. Het leek me heel vernieuwend toen ik dat las.
De taal is hier alomtegenwoordig. Nadien nog hetzelfde procedé gelezen,
maar nooit zo puur als dit. Ja, meeslepend, zoals je zegt.
.
Graag Inloggen deelnemen aan het gesprek.
Copyright © 2004-2026 Poëzie leestafel - Alle rechten voorbehouden.
Niets van deze site mag ter publicatie worden overgenomen.
Indien nodig kunt u contact opnemen met de beheerder van Leestafel, e-mail: dettie@poezie-leestafel.info
Inloggen