Lang geleden ben ik ook naar een theatervoorstelling met deze drie geweest. Chabot kende ik toentertijd nog niet en daarna kende ik hem voor altijd! Die drukke man die mij door zijn drukte zo afleidde dat ik niets opnam van wat hij zei. Jan Mulder vond ik wel goed. Hij las toen voor uit zijn sportcolumns. En ja dan komt de 'oude' wijze, rustige man en leest voor, een rustmoment, Remco Campert pakt je op een of andere manier gelijk helemaal in.
Dit gedicht is volgens mij, net wat Pieter zegt, een gedicht over zijn vak, het dichten en het voorlezen.
Langzaam groeit in mij
de ander die in niets op mij lijkt
en toch alles in zich heeft
van mij die hem baren moet
Hier heeft hij schitterend de tijd voor het opengaan van het doek verwoord.
En dan de eindregels, wordt hij geaccepteerd of verzwolgen?
Kan me voorstellen dat je dit gedicht eruit pikt Librije als je net naar een voorstelling met Remco Campert ben geweest.
Dettie
