Remco Campert (ja)

Er loopt dus inderdaad wat mis met het quoten, vandaar dat ik mijn vorige reactie gewist heb, want niets klopte nog met wat ik gequoted had.



Tiba

Mooi, die gedachtenwisseling tussen jullie. Ik heb RC dit gedicht voor horen lezen in een van de nachtuitzendingen op Radio 1 deze week. Met jazz muziek erbij, natuurlijk blues-achtig. Misschien is het nog ergens terug te vinden bij Uitzending Gemist. Probeert RC hier niet een weemoed uit te drukken die eigenlijk onuitsprekelijk is en dat hij daarom de taal vervormt tot iets wat op zoeken en hakkelen lijkt, eigenlijk wil zeggen dat de taal ontoereikend is? (maar hij hiermee toch zijn doel bereikt?)

Hij balanceert inderdaad op de grenzen van de taal.

Hg. Pieter

Er is in ieder geval een radiouitzendingvan De avonden te beluisteren

die op 6 juli werd uitgezonden



www.vpro.nl/programma/deavonden/afleveringen/41947246/



Voor uitzending gemist heb je een programmanaam nodig, weet je hoe dat radioprogramma heet Pieter?



Dettie

Pieter zegt:

Probeert RC hier niet een weemoed uit te drukken die eigenlijk onuitsprekelijk is en dat hij daarom de taal vervormt tot iets wat op zoeken en hakkelen lijkt, eigenlijk wil zeggen dat de taal ontoereikend is? (maar hij hiermee toch zijn doel bereikt?)

Hij balanceert inderdaad op de grenzen van de taal.

Hg. Pieter

Ik denk dat je dat heel goed geformuleerd hebt, Pieter, dat hakkelend zoeken en dan toch zo zijn doel bereiken, wat dan een prachtig 'resultaat' oplevert.



mira

Even dit gedicht opnieuw onder het voetlicht plaatsen!

Koud



Winter nadert.

Ik voel het aan de lucht

en aan de woorden, die ik schrijf.

Alles wordt klaarder: de straat

is tot aan zijn eind te zien. De woorden

hebben geen eind.



Ik ben dichter

bij de waarheid in december

dan in juli. Ik ben dichter

bij gratie van de kalender, lijkt het

soms wel. Toch, de woorden niet, de steden

nemen hun eind.



Als er ergens,

zomer en winter, maar een ster

brandde, die een fel wit licht gaf.

Ik zeg een ster, maar het

mag alles zijn. Als het maar brandt en

woorden warmte geeft.



Maar ik geloof

niet, en 's winters nog minder, aan

zo'n ster. In woorden moet ik geloven.

Maar wie kan dat? Ik ben

een stem, stervend en koud, vol

winterse woorden.



Remco Campert

Uit: Berchtensgaden, De bezige bij, Amsterdam 1953

Dit gedicht is zo pakkend, zo goed, zo...

Het is universeel, meerduidig, .....

Een ode aan Remco Campert mocht niet uitblijven bij het einde van dit forum, dacht ik zo.

Een ode aan het poëzieforum, dat deze dichter heeft mogen publiceren, ook niet.

Dank aan Dettie.

Tja, winter nadert.



mira

Zeven muzikanten gaan naar eigen inzicht een gedicht van Remco Campert tot popsong bewerken. Zij laten het resultaat horen op donderdag 26 november, tijdens een nieuwe editie van Poetracks in Nijmegen. De tachtigjarige Campert zal zelf de avond openen met een voordracht, zo maakte literair productiehuis Wintertuin bekend.



Lees verder, klik hier papierenman.blogspot.com/2009/11/zeven-muzikanten-bewerken.html



Dettie