Charles Ducal (nee)

Geplaatst: 05 nov 2007 05:48 am



Veel leesplezier Tiba. Ik hoor (lees) graag jouw commentaar op die bundels.



Jan S

Geplaatst: 05 nov 2007 11:21 am



Impasse



Zo vond de vrouw haar man, de dichter:

gehurkt in het bad, het hoofd geklemd

tussen de knieën, alleen met zichzelf,

het oude vlees, de verschrompelde stichter



van haar geluk. Zij zag hoe gebogen,

hoe naakt en menselijk buiten de taal.

De warmte wolkte, vrede zong uit de kraan.

Dit, dacht zij, kon hij dit maar verwoorden...



Hij zag haar niet, rook zijn zweet,

keek naar zijn lid in het stijgende water.

Het water was heter dan hij kon verdragen.

Hij haatte. De vrouw had hij lief.



© Charles Ducal

uit: Moedertaal

Uitgeverij Atlas, 1994



Fascinerend gedicht vind ik dit.

Eerst het beeldende:

de man,

de dichter,

de verschrompelde stichter

van haar geluk



ineengedoken in bad.

De vrouw die hem aanschouwt en wenst dat hij wat zij ziet kan verwoorden.

En dan de fascinerende eindregel

Hij haatte. De vrouw had hij lief.



Van een ongelooflijke schoonheid inderdaad.



Dettie

die het altijd zo moeilijk vindt om te zeggen wát haar nu precies zo raakt.

Geplaatst: 05 nov 2007 11:40 am

tiba schreef:

Bij het lezen van het gedicht "het gezin" moest ik inderdaad ook aan het gedicht van Elsschot denken.

Het gedicht 'het huwelijk' van Elsschot vind ik wel veel grimmiger dan het gedicht 'Het gezin' van Charles Ducal.





Toen hij bespeurde hoe de nevel van de tijd

in d'ogen van zijn vrouw de vonken uit kwam doven,

haar wangen had verweerd, haar voorhoofd had doorkloven

toen wendde hij zich af en vrat zich op van spijt.



Hij vloekte en ging te keer en trok zich bij de baard

en mat haar met de blik, maar kon niet meer begeren,

hij zag de grootse zonde in duivelsplicht verkeren

en hoe zij tot hem opkeek als een stervend paard.



Willem Elsschot



Haar lichaam heeft niets mee te delen



tenzij: dat zij met elkaar een tafel delen

zonder brekend glas en zonder gif.



Chales Ducal.



Bij Elsschot wordt zijn vrouw totaal tot niets gereduceerd.



Charles Ducal houdt het bij... Haar lichaam heeft niets mee te delen.



De overeenkomst is er natuurlijk wel.

In beide gedichten wordt verwezen naar het 'uit de weg ruimen' van de vrouw. Maar Charles Ducal verwoordt het met minder venijnig.

Bij Elschott druipt het gif van zijn pen, bij wijze van spreken.



Dettie

Geplaatst: 05 nov 2007 01:00 pm



Volledig akkoord Dettie.

Voor zover ik weet zijn er niet zoveel gedichten die een huwelijk/gezin op deze manier beschrijven.



Tiba.

Geplaatst: 13 nov 2007 03:11 pm



Wat een prachtige gedichten, Dettie, dat jij, Tiba en Leni dit weer voor elkaar gekregen hebben, fantastisch. Er is een nadeel: zijn gedichten zijn zo direct en goed te begrijpen dat er bijna niet over te discussiëren valt.

Bij dat gedicht over dat kindje in de put ging ik door de grond. Dichters en hun lezers hebben veel te verduren.



Nog een vraag aan jou Dettie over Andermans Veren op Radio 2:

Heb jij een automatische reclameterminator in je radio zitten?



Pieter

Geplaatst: 13 nov 2007 03:56 pm

Erfenis



Ik ben van je lichaam, ik ben je zo kwijt.

Ik weet niet of wij elkaar ooit omarmden.

Je sloeg, je was het bevel van een ander.

Ik heb van jouw handen geen enkel bewijs.



Soms ruik ik je schort , maar zonder geheim,

De stengheid van zeep en opgelegd voedsel.

Wij waren met zeven, wij deelden de moeder

opdat geen van ons ooit de liefste zou zijn.



Ik ben van je lichaam, ik ben het vergeten.

Ik oefen mijn mond in ‘lieveling’ en ‘schat’.

Naast mij ligt een vrouw, even boos, even teder,

even ver van mij af.



© Charles Ducal

Uit: Moedertaal

Uitgeverij Atlas 1994

ik zie dit nu pas,



Wat een mooie gedichten, ik kan er niet teveel tegelijk van lezen, maar deze spong er bij de eerste keer lezen uit.

Wat een treffende beeldende taal!



Wil