Geplaatst: 30 nov 2007 02:26 pm
Grada schreef
Je leest en je denkt: "Oef, moeilijk. Ik kan er niets mee."
Misschien door losse woorden en zinnen die je niet begrijpt.
Vaak kan het komen doordat je het geheel niet te pakken krijgt.
Ja herkenbaar!
Wat ook kan, is dat je leest en meteen een reactie hebt. "He! dat herken ik."
En dat is voor mij het meest prettige aan poëzie.
Soms geeft het troost, soms is het een verrassing juist door de herkenning of door de draai die de dichter er aan geeft waardoor je eigen (deels herkende) gedachten ook op een ander spoor gezet worden en in een ander verrassend licht geplaatst worden.
Niet dat dat gepluis altijd moet van mezelf, ik kan ook genieten van een gedicht zonder al dat pluizen.
Nee soms is er gewoon een stil genieten.
Maar toch, ik vind het fijn en mooi om te doen.
Ja, ook het 'gepluis' is mooi. Soms heb ik wel dat juist door dat gepluis het gedicht ineens heel anders wordt. Een bijv. voor mij in eerste instantie droevig lijkend gedicht kan helemaal niet droevig zijn of andersom. Die ontdekkingen vind ik heerlijk.
Dettie
