Herman de Coninck (nee)

Geplaatst: 25 aug 2005 12:01 pm



Beste Dettie,



Alles wat ik schrijf is slechts mijn hoogspersoonlijke mening.

Ik wil echt niemand beledigen,

maar ik mag hier mijn mening – indien tactvol geuit – zeggen, denk ik.

(Ik schrijf hier alles op tegen een achtergrondmotief van lachende smilies,

niet tegen een wand van “wandtegelwijsheden”)



Ik wil zeker niet provoceren : bewijs:

ik kan mijn opvattingen ruim stofferen.

(Try me. )



Eerst en vooral : aforismen zijn niet noodzakelijk “wandtegeltjeswijsheden”.

En ik kan je enkele indrukwekkende “bewijzen” voorleggen :

probeer maar eens La Rochefoucault, Nietzsche, of Paul Valéry uit.

Daartegen verbleekt een Duitse badkamer,

géén tegel is bestand tegen de oventemperatuur waarop vele van hun aforismen bedacht zijn.



Twee.

Veel “dichters” zetten gewoon een aforisme vertikaal,

maar goede verzen zijn nooit “woorden-onder-elkaar”.

Denk ik.

Ik denk dat het dikwijls onbewust gebeurt.



Ik verklap niet graag de keukengeheimen van een goochelaar.

Maar De Coninck vráágt er soms bijna om.

Hij heeft een vondst,

ern daarna construeert hij daar een lijf op.

Wat vlees, knoken, en gewrichten eromheen.

En bij De Coninck voel ik dikwijls eerder het skelet dan het vlees.

Het is bijna een stramien.



Bij het zieke dochtertje voel ik dat niet,

maar het is toch eerder een aforisme dan een gedicht, vind ik.



A) Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:

mijn miniatuurmensje, mijn zelfgemaakt

verdrietje, en het helpt niet;

zoals je een hand op haar hete voorhoofdje

legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,

en het helpt niet:



C) zo helpt poëzie.



Zet A-B-C in de volgorde C-A-B.

en je hebt een zeer mooie paradox en een zeer mooi aforisme in elkaar verstrengeld.

Met het geniale beeld van de hand als dunne koelende sneeuw erbovenop.

Je hoeft amper een komma te veranderen.



Denk niet dat ik oneerbiedig ben tegenover 's dichters werk.

Maar het is altijd in het belang van de poëzie dat “technieken en andere handigheden” ontmaskerd worden.



Naar mijn mening moet elke dichter na een gedicht zich in alle eerlijkheid drie vragen stellen:

1) is het wáár ?

2) is het vrij en ver genoeg verzonnen ?

3) is het de boom waard ?

Ik denk dat De Coninck de tweede vraag heeft overgeslagen

misschien omdat hij voelde dat hij aan voorwaarde 1 en 3 ruimschoots (rijmschoots) voldeed ?



Gg



Jom



PS

Kijk, Tiba, ik ben 50 jaar,

en ik doe al heel mijn leven bijna niets anders dan met schrijven bezig zijn

- mijn vrouw noemt Terpsichore mijn maitresse.

Dan is het toch niet zo vreemd dat ik zeer vreemde, divergerende, uitgesproken opvattingen desomtrent heb ?



Laatst aangepast door Jom op 25 aug 2005 01:41 pm, in totaal 1 keer bewerkt

Geplaatst: 25 aug 2005 12:55 pm



Beste Jom,



Je hebt natuurlijk het recht om een eigen mening. Meer nog, ik hoor die heel graag van jou.

Wat het gedicht van Herman DC betreft: dit is geen diepzinnig gedicht, maar wel een heel fijnzinnig!

Op een heel delicate manier beschrijft hij tegelijk het ziek-zijn van zijn dochtertje en maakt hij de link met (het schrijven, de impact van) poëzie, die voor hem van levensbelang is.

Hier zie je goed hoe poëzie in zijn leven geïntegreerd is, en zijn leven in de poëzie.

Een eindvers zoals 'zo helpt poëzie' klinkt los van het geheel wel prozaïsch, maar is hier uitstekend op zijn plaats.

Het geeft een onverwachte wending, doet je glimlachen, doet je nadenken over: en wat vermag poëzie nu eigenlijk (daar hadden we het vroeger over onder het thema: dichters over dichten)?



Maar ik weet het: eens je een versregel niet goed vindt, is het meestal moeilijk daarvan af te stappen. Ik wil je dan ook niet overtuigen, enkel mijn eigen mening geven.

De constructie van het gedicht die jij daar aangeeft zal wel juist zijn, maar doet voor mij niets af aan de schoonheid en de fijnzinnigheid van het gedicht. Ik denk dat er zo talloze voorbeelden te geven zijn, en dat daarom geen minder goede gedichten zijn: de constructie moet worden opgevuld met woorden, gevoelens, ideeën desnoods, en die doen het hem.



Groetjes. Tiba.



P.S. Ik ben het met je eens dat het laatste vers vaak heel belangrijk is, alhoewel: aanvangsverzen zijn m.i. nog belangrijker.

Van sommige gedichten zijn de 2 eerste regels prachtig...en de rest verwatert. Toch zijn het die aanvangsverzen die altijd bij mij blijven hangen, en vandaar om zo te zeggen een godsgeschenk (of een van Terpsichore).

Een gedicht is voor mij daardoor alleen al waardevol.

Wie zei ook weer (ik citeer uit mijn hoofd, er kunnen dus fouten in staan):



Les dieux nous donnent pour un rien un premier vers, et c'est à nous de façonner le deuxième.



Los daarvan, maar dat is een andere discussie, zijn er ook gedichten met slechts 1 onsterfelijke regel, en dat is voor mij voldoende: die ene onsterfelijke versregel.



Tiba

Geplaatst: 25 aug 2005 02:13 pm



Ja hoor Jom, natuurlijk kan je alles zeggen.



Ik ben erg moe en dan reageer ik misschien botter dan goed is, mijn excuses.

Ik vind je toelichting trouwens zeer interessant, ik moet het nog een paar keer lezen maar dat komt morgen weer aan de beurt.

Ik krijg nu visite.



Tot morgen!



Dettie

Geplaatst: 26 aug 2005 05:42 am



Beste Tiba,



Je hebt weer gelijk.

Laten we dankbaar zijn voor een goddelijk vers.

Er zijn er al zo weinig.

(Ik schat om de 2000 zelfverklaarde dichters een stuk of 10

-hangt een beetje af van het zaaizwaaigebaar van de muze die dag.)

En het is niet belangrijk in welk vakje, genre, in welke schelp de parel ligt.



Gg Jom



PS

Alleen is er dikwijls een in de aarde gebed everzwijn nodig om de truffels te vinden.

Ze zijn bruut die everzwijnen, en ze ruiken een beetje, maar hun neus is recht voor de raap.

En ik heb het nu niet zozeer over mezelf, maar eerder over de “nuchtere” lezers,

die een beetje wars zijn van “poëzie”,

(would-be-dichters gaan al planeren bij het woord alleen)

een type dat ik ergens meen te zien in een Bernadet, een Marjo, en mijn egade thuis.

Zij dwingen would-be-dichters minder te zweven, en meer (adem-)luchten aan te bieden.

Geplaatst: 26 aug 2005 07:46 am



Beste Jom



Ik ben niet erg thuis in woorden als paradox en aforisme.

probeer maar eens La Rochefoucault, Nietzsche, of Paul Valéry uit

Helaas, heb ik nooit wat van Nietzsche, la Rochefoucauld of Paul Valéry gelezen, ik heb op google gezocht maar kom daar ook niet helemaal uit, hun levensverhaal wordt verteld en tot nu toe heb ik over de inhoud van hun werk summier wat gevonden.

Wat ik begrijp zijn zij net als Multatuli mensen die noteren wat zij denken (zwak uitgedrukt) maken een soort statements zoals Multatuli in zijn 'Ideeën'. Bedoel je daar aforismen mee?

Ik denk dat bovenstaande schrijvers vooral gekend zijn om hun kritieken op maatschappij, politiek enz.. (Corrigeer me maar als ik fout zit)



Wat ik begrijp is een paradox een verzameling, die weer uit verzamelingen bestaat.

Bedoel je dat De Coninck zoals bijv. 'Zo helpt poëzie' een verzameling van vergelijkingen is? (Zoals je.....) Eigenlijk zou je dan dit gedicht eindeloos kunnen uitbreiden.



En wars van poëzie ben ik absoluut niet. Ik ben eerder nieuwsgierig/leergierig naar poëzie.

Maar ik ben wel een beginneling in de pöezie. Dankzij Tiba en Lizzy ben ik me steeds meer gaan interesseren voor poëzie. Voor mij was het eerder een drempel die ik over moest dan desinteresse of wars zijn van...

Ik kan mij ook niet in poëtische taal uitdrukken (misschien komt dat nuchter over)en heb soms ook moeite om bloemrijke en/of poëtische taal te begrijpen. Maar oefening baart kunst.



Dettie

Geplaatst: 26 aug 2005 11:32 am



Beste Dettie,



Ik schreef letterlijk :

. . . die een beetje wars zijn van "poëzie". . . (dat quoten zit nog niet echt in mijn hand)



Ik bedoelde de volgende stream of confidence and semi-consciousness :



. . .mensen die een beetje huiverig staan t.o.v. een bepaald soort poëzie

(in casu woordenstroop-met-pretentie-op-een-bedje-van-cliché)

-hoe valt het anders te verklaren dat een leesgierig iemand van 49 jaar

er nog niet voor gevallen is ?

Zoiets dacht ik en bedoelde ik.

(En het was eigenlijk een compliment.

Everzwijnen vind ik trouwens fantastische dieren.)

Ik bedoelde mensen die een natuurlijke reflex hebben het ware en zinvolle voor het schone en aangename te kiezen.

( Al staan al die dingen evenver van ons af,

we proberen elk op onze eigen manier geen ezels van Buridan te zijn

- dat noem ik "vrije wil".)

Niets is, dacht ik daaraan vast, zo nefast voor een dichter-in-spe dan een partner die mateloze bewondering voor diens verzen heeft.

Zo werd mijn vrouw ook een everzwijntje.



Iets van die aard flitste er door mijn arme half-overbelichte half-onderbelichte hoofd.





Gg Jom





PS

Probeer eens "Nietzsche-channel" op google.