Geplaatst: 24 aug 2005 12:29 pm
Je hebt gelijk,
het gedicht over de zee is een mooi gedicht.
In een goed gedicht over de zee
moet je naar Amerika kunnen varen,
en terug.
Of tenminste tot in IJsland,
gans omheen de Kaap de Goede Wanhoop.
Tot aan het ongerijmde en terug.
In elk geval meer dan gewoon pootje baden,
of wat keitjes en lijntjes werpen voor de schijn.
Deconinck doet je er langs de boorden wandelen,
langs de woorden wandelen,
in een opzichzelf deinende stemming.
Je hebt gelijk, Tiba,
dit gedicht woelt ons bijna evenveel tegen als de zee,
de zee bijna in woorden gevangen,
in woorden als schelpen.
("Why are floods served in bowls ?"
schreeuwde Emily Dickinson ooit.)
Ik vind er zelfs visie in,
hetgeen niet Deconinck's sterkste kant is,
naar ik meen.
Alleen dat einde.
Dat vind ik een beetje minder.
"eeuwigheid" is een levensgevaarlijk, dodelijk woord in een gedicht.
Maar bij tweede lezing vind ik het wel goed.
Bij derde lezing zelfs nog beter.
Een vierde lezing gun ik je nog niet.
Maar dan : "zo nu". Waarom zo bondig ? De zee is nooit bondig !
Waar is de deining naartoe ?
Alsof een klif plots opstijgt uit het schuim. En niet Anadyomene.
(Het einde van een gedicht is haar belangrijkste onderdeel, denk ik.
Als het natuurlijk niet te lang op zich laat wachten.
De aanhef heeft toch nog alle krediet.)
Gg
PS
De zieke dochter heb ik nog niet gelezen.
Komt.
Jom
