Geplaatst: 19 jul 2006 09:35 am
Wouter schreef:
Maar nee, dan slaat de gene toe. Net zoals die keer dat ik voor het huis van Jan Wolkers langsreed, hem vlak bij de weg zag staan, afremde en verbijsterd doorreed. Maar ja, 't zijn achteraf net mensen, want Wolkers zwaaide heel vriendelijk
Ik was nog maar net 17, kwam ik hem tegen in Amsterdam (wel "bewust" gezocht naar zijn woonomgeving) en er indertijd uitgebreid mee gesproken. Heb ik daarna een stukje over geschreven in de schoolkrant, waar ik toen redactielid van was.
In 1989 trof ik hem ook aan in Texel. Langs zijn huis gefietst met ons hele gezin (onze kinderen waren toen nog heel klein). En inderdaad een vriendelijke zwaai vanuit zijn tuin, terwijl wij verbijsterd doorfietsten.
groetjes, irene