Het is de kunst om mij in afgepaste mate en op de juiste toon
tot u te richten; maar dat lukt mij in de regel nauwelijks. Begint
het in mijn bast te klinken, hoed u: duizend bronzen klokken
donderen mijn gram over het grasveld uit, gericht op u - onschuldige
bezoeker. Brombast. Breektaal. Briesklank. Over wat aan het hier ruim
tentoongestelde mij weer niet bevalt. 'Kunstenmaker? Brokkenklaas!'
Het is mijn aard, dit streven naar omhulde gaafheid. 'Zonder vorm
geen [naam vergeten].' 'Wildgroei is gebaat bij strenge beteugeling.'
'Luister naar wat ik u - basso modo - donderend, onhoorbaar, zeg.'
Chrétien Breukers
Uit: Het beeld van Monsieur Jacques,
AFDH, 2008
Volgens mij gaat dit over het beeld van Monsieur Jacques zelf. Het staat bij het Kröller muller museum in Otterlo.
De uitdrukking op het gezicht van Monsieur Jacques is wat arrogant, sceptisch. In het gedicht spreekt het beeld zijn gedachten uit.
Als hij spreekt hoed u
duizend bronzen klokken donderen mijn gram over het grasveld uit
Het bronzen beeld dat omgesmolten is uit bronzen klokken denk ik.
Hij wil vertellen over wat hem niet bevalt aan de dingen die hij om zich heen ziet tentoongesteld.
Het is een beeld, je kan eventueel aan de buitenkant zien (want onhoorbaar) wat hij mogelijk zou kunnen denken
Luister naar wat ik u - basso modo - donderend, onhoorbaar, zeg. - donderend, onhoorbaar, zeg.
Wat denken jullie?
Dettie