Chrétien Breukers

Het is ongetwijfeld een goed en origineel dichter, Dettie. Mijn complimenten voor die keuze en dat je zijn toestemming hebt gekregen. Zijn gedichten hebben inhoud. Maar mag ik hier zeggen dat hij heeft gekozen voor een stijl die mij niet zo ligt en als je zijn gedichten achter elkaar leest deze telegramstijl zelfs een beetje gaat irriteren? Maar ik zal zeker ingaan op de inhoud van een aantal van zijn gedichten omdat de inhoud me erg intrigeert. En misschien denken jullie wel heel anders over deze stijl.

Pieter

PieterD schreef : Hier gaat het zowel om de interpretatie van een gedicht als om de interpretatie van een beeld. Iedereen kent dit beeld natuurlijk maar als ik eraan terugdacht was het voor mij niet meer dan een vriendelijk, eigenwijs mannetje, een beetje een snob zogezegd. Dat donderend toespreken zag ik er helemaal niet in en ook geen echte hooghartigheid. Maar het stond altijd bij de ingang en dan heb je meestal erg veel haast om de "echte" expositie te zien. Het gedicht is natuurlijk goed van woordkeus en opbouw maar en echte poëtische waarheid zoals Komrij die zo graag ziet, vind ik er niet in. Zou de dichter met de wildgroei kritiek willen uiten op de samenstelling van de expositie? Jij mag het zeggen, Dettie. En net als Tiba begrijp ik "(naam vergeten)" ook niet

Pieter

Ik zie in het gedicht de fantasie van Chrétien Breukers bij het zien van het beeld Pieter.

Een bronzen beeld, waar Breukers op voortborduurt. Brons dat galmt (de klokken). Hij fantaseert dat de 'snob' eens even flink wil zeggen hoe hij over het tentoongestelde denkt (zo'n uitdrukking heeft het beeld wel, wat hooghartig, het is allemaal niet zo veel, lijkt Monsieur Jacques te denken)

Het zijn allemaal 'Kunstenmakers, Brokkenklazen'



Monsieur Jacques streeft naar omhulde gaafheid.

Ik denk inderdaad dat hij met Wilgroei commentaar levert op het geëxposeerde. Hij vindt het een wildgroei die ingeperkt moet worden.



[naam vergeten] snap ik ook niet. Ik heb al gekeken of Zonder vorm geen... een uitdrukking is. Zonder vorm geen kunst misschien? Dan zou het 'naam vergeten' cynisch zijn. Monsieur Jacques zou dan de nadruk leggen op het juist allemaal geen kunst vinden.



Dettie

PieterD schreef : Het is ongetwijfeld een goed en origineel dichter, Dettie. Mijn complimenten voor die keuze en dat je zijn toestemming hebt gekregen. Zijn gedichten hebben inhoud. Maar mag ik hier zeggen dat hij heeft gekozen voor een stijl die mij niet zo ligt en als je zijn gedichten achter elkaar leest deze telegramstijl zelfs een beetje gaat irriteren? Maar ik zal zeker ingaan op de inhoud van een aantal van zijn gedichten omdat de inhoud me erg intrigeert. En misschien denken jullie wel heel anders over deze stijl.

Pieter

Ja ik houd wel van deze stijl. Maar dat is ook persoonlijk natuurlijk.

Het gekke is dat ik ook van het oud-nederlands houd en die stijl is toch vaak vrij uitgebreid qua woorden.



Dettie

Omweg via Winsum





Tamminga, ook ik verloor een zoon.

Toorn richting de hemel, die met zwijgen

werd beloond. Laagtij voor het zware hart.



Weten: niet méér dan ijdel wachten lijkt

dit leven, nu het moet geleefd. Mijn zoon

is droomschuim, rouwkruid, inkt op perkament.



Vaders tronen hoog, hoogmoedig, boven

eigen schepsels uit. De natuur verdraagt

dat niet en straft. Inktwaan, zangdrift,



en het leven in een leeg heelal.





Chrétien Breukers



Wat opvalt in bijna alle gedichten van Breukers is een diep pessimisme.

In dit gedicht is dit indrukwekkend vorm gegeven. Het is niet duidelijk of de zoon is overleden of dat die op een andere manier voor de dichter verloren is, maar voor hem lijkt dit hetzelfde. In de derde strofe wordt de suggestie gewekt dat het verlies door de hoogmoed van de vader is veroorzaakt. Bedoelt hij met inktwaan de ijdelheid van de dichter, dus van hemzelf? Met "zangdrift" heb ik nog meer moeite. Bedoelt hij (metaforisch) de zangdrift van een vogel die zijn gebied afbakent, waartoe de zoon geen toegang had? In tien regels weet B. veel te zeggen en ook een paar vragen op te roepen.

Pieter

Douwe Annes Tamminga (1909-2002)



Op 5 april 2002 overleed te Leeuwarden de dichter, romanschrijver en vertaler Douwe Annes Tamminga (* 22 november 1909 te Winsum). Tamminga was een van de meest productieve Friese dichters sinds zijn debuut uit 1934 met de bundel 'De Brandaris'. Het bekendst is zijn bundel 'In memoriam' (1968), gewijd aan zijn overleden zoon. Enkele bundels van Tamminga werden in het Nederlands vertaald; zelf vertaalde hij een aantal werken uit diverse talen in het Fries. In de jaren '60 en '70 was hij als wetenschappelijk medewerker voor het Fries woordenboek verbonden aan de Fryske Akademy.



---



Ik vond de titel 'Omweg via Winsum' zo intrigerend en de bundel heet Gysbert Japics bezoekt het Drielandenpunt dus heb ik even gegoogled op 'Gysbert Japics, Winsum' en vond dit bovenstaande.



Dettie

Er komt nu wel schot in de zaak, vooral dank zij Pieter .

Ik hol wel nogal wat achterop, nog altijd door tijdsgebrek.

Pieter schreef:

Het is ongetwijfeld een goed en origineel dichter, Dettie. Mijn complimenten voor die keuze en dat je zijn toestemming hebt gekregen. Zijn gedichten hebben inhoud. Maar mag ik hier zeggen dat hij heeft gekozen voor een stijl die mij niet zo ligt en als je zijn gedichten achter elkaar leest deze telegramstijl zelfs een beetje gaat irriteren? Maar ik zal zeker ingaan op de inhoud van een aantal van zijn gedichten omdat de inhoud me erg intrigeert. En misschien denken jullie wel heel anders over deze stijl.

Pieter

Ik vind zijn stijl, nou ja, om een groot woord te gebruiken, subliem.

Tongebreek bijvoorbeeld.

Dat klinkt ...als een lied, ...een oeroud vertelsel, ...een gebed, ...een codetaal,...soms bijna bezwerend.



Het gedicht over monsieur Jacques is heel anders van stijl, ultra-zakelijk, maar wat een klanken, wat een fantastische neologismen, wat een woordkunstenaar!!!

Vorm en inhoud zijn hier werkelijk één.



Wat zei je, Pieter, stijl???



mira