Chrétien Breukers

Mooi commentaar, Mira! Ik plaats ook nog even een van zijn mooie gedichten.

Pieter





Vlees ben ik





Vlees ben ik. Van hem, van haar, van hen

die voor mij leefden; vlees dat niemand

heeft gezien. Vlees ben ik. En vocht dat

aan volle borsten werd onttrokken.



Vlees en vocht en knokenwit. Duizend

jaar en meer is het geleden dat

mijn ouders zich hier vestigden; het

is mijn ruwe schatting die ik u



vrijblijvend geef. Vlees en vocht, het wit

van knoken en papier. Eeuwige

duisternis! Ik zeg: licht. Er zou licht



zijn, staat geschreven, maar niets gebeurt.

Tot in de gaten van het heelal

donkert het maar door, met man en macht.





Chrétien Breukers

Uit: Korte geschiedenis van het voorafgaande,

Weideblik, 2005



Een heel origineel en tevens erg toegankelijk gedicht! Een gedicht hoeft niet altijd raadsels te bevatten.

Pieter

Nog even terugkomend op vorig gedicht:

---

Murmeltalen



klonken in het oor - kraakten uit de radio.

Verre werelden, voor later, vouwden waaiers

open als in stadse dranklokalen. Maar nee:



er zijn geen verre werelden, geen waaiers meer.



Willeke schreef:

De dichter is blijkbaar weggetrokken,

maar de verre werelden die zich open vouwden als lokkende waaiers zijn er niet meer.

Het leven elders wat er uitzag als een lokkend stads dranklokaal viel blijkbaar tegen.

Ik vraag me af er ook niet in zit dat de dichter ondertussen alles ontdekt heeft. Nier zozeer dat het tegenviel, maar hij kent die wereld ondertussen wel.



Het gedicht "Vlees ben ik" moet ik nog enkele malen herlezen.



Tiba.

Quote:

Kronkelpaden. Onverharde wegen.

Boerderijen in de plooien van het landschap

weggezakt. Silo's. Het notarishuis.

De pastorie. De oude en de nieuwe school.



En daar: geboortehuis. Zo levensecht.

Zo helemaal gebouwd voor een geborene.

Er hangt geen bord. Er staat geen borstbeeld voor.

Toch: er werd met ongekende kracht geworpen.



Bovendien werd er ook achttien jaar geleefd.

Getogen, heet dat dan. Eerder flink verbogen,

maar dat is nu van geen belang. Murmeltalen



klonken in het oor - kraakten uit de radio.

Verre werelden, voor later, vouwden waaiers

open als in stadse dranklokalen. Maar nee:



er zijn geen verre werelden, geen waaiers meer.





Chrétien Breukers

Wil zegt:

en de vrijheid lonkte door de radio in murmeltalen.

Verre werelden lokte.

tiba zegt:

quote]

Ik vraag me af er ook niet in zit dat de dichter ondertussen alles ontdekt heeft. Nier zozeer dat het tegenviel, maar hij kent die wereld ondertussen wel.

Ik denk dat Tiba het goed gezien heeft, en ineens zie ik ook een verband tussen de 'murmeltalen' en het gedicht 'Tongebreek'.



mira

Ik denk dat Tiba het goed gezien heeft, en ineens zie ik ook een verband tussen de 'murmeltalen' en het gedicht 'Tongebreek'.

vertel, vertel mira want dat verband zie ik dus niet.



Wel zie ik:

In Tongebreek kunnen mensen elkaar niet meer verstaan en in murmeltalen klinken vreemde talen op de radio, dat kan de dichter ook niet verstaan. Bedoel je dat?

Maar voor de rest vind ik Tongebreek echt over taal gaan en kronkelpaden... meer over een vorm van terugblik naar het ouderlijk huis gaan. Toen bij de dichter nog het verlangen bestond om de wereld te ontdekken.



Dettie

Je moet het niet te ver gaan zoeken bij mijn commentaar, Dettie ( het gedicht Tongebreek heb ik nog niet 'ontsluierd').

Ik doelde op de fascinatie van de dichter voor klank, woord, taal, geluid, ....een heel breed gamma.

De dichter heeft het er niet alleen over, hij past het ook toe in zijn dichterlijke taal, hij 'speelt' met woorden, klanken, improviseert, vindt uit.., het gedicht over Monsieur Jacques is daar een prachtig voorbeeld van.

Het brons galmt in het gedicht.



Wanneer ik dat gedicht nu herlees, moet ik wel heel erg denken aan een sonore, brommende figuur uit de 'fantastische' literatuur, maar dat zal wel een eigen associatie zijn.

Jaja, ik hoor al gegrinnik, wellicht ook van de dichter, ik zeg maar beter niet wie ik bedoel.



mira

Alweer de laatste dag van deze dichter van de maand, ik hoop dat jullie genoten hebben van de gedichten.

De maand juli helaas geen dichter van de maand, ik had het te druk, sorry.



Dettie