Dettie schreef : Zelfportret
Ik die de nasmaak van loslippigheid
geproefd heb, en zij is te jong
en praat mijn mond voorbij en bijt
als peper op mijn tong;
ik die de vreemde kriebel van het woord
gevoeld heb als het witte blad
en zit te schrijven als vermoord
ik het, al dat wit zat;
ik die de ren van kippen zonder kop
gezien heb, en hoe oud was ik
die de stokkende harteklop
gehoord heb van de schrik? -
Ik die aan boeken en een bloem
geroken heb, en ze niet noem.
Stefaan van den Bremt
Uit In een mum van taal: gedichten 1968-2002
Lannoo 2002
Zelfportret
zoals de dichter zichzelf ziet dus.
De eerste strofe heeft hij het vooral over loslippig zijn
(Loslippig betekent dingen vertellen die niet verteld mogen worden.)
Ook praat hij zijn mond voorbij...
is op zijn tong aan het bijten (houdt met moeite zijn woorden binnen)
als peper... (venijnige woorden?)
Kortom de dichter heeft de nadelen van zijn loslippigheid ervaren en
probeert nu zijn woorden binnen te houden.
Maar de kriebel om zich te uiten blijft bestaan.
Die vreemde kriebel van het woord is er nog steeds en de dichter
moet schrijven, het moet eruit, moet weg... als vermoord hij het.
Die witte bladzijde moet gevuld, zijn gedachten moeten opgeschreven worden. Hij is heel fanatiek bezig.
Hij heeft
de ren van kippen zonder kop gezien.
Met andere woorden hij heeft de kliek van mensen gezien, de hokjesgeest ervaren, van mensen. Zij praten als kippen zonder kop. In die ren wil hij niet zitten. Hij beseft dat hij ouder wordt en vraagt zich af, hoe oud was ik toen ik dat besefte en er van schrok.
Hij die gelezen heeft en aan bloemen geroken heeft maar er niets over zegt. De namen niet kent. (er daar nog mee bezig wil zijn?)
dettie
