Geplaatst: 28 sep 2007 10:56 pm
Ik ben een maker van punten en
Komma's, mijn woorden staan daartussen.
Ik stamel poëzie naar het einde van
Mijn zinnen, wanneer ik smachtend zing
Aan de waanzin van dit bestaan.
De eerste twee regels plaatste ik in "raad de dichter". Pieter zei: wellicht geen groot dichter.
Daarop valt moeilijk te reageren, Pieter, want wie is een groot dichter? Hoeveel dichters in het Nederlandse taalgebied behoren tot de "grote dichters"? Dat is niet gemakkelijk te beantwoorden. Als iemand me zou vragen: wie zijn de grootste Vlaamse dichters, zou ik wellicht antwoorden Paul Snoek en Hugo Claus... maar misschien binnen een jaar een andere naam noemen?
Over het gedicht nu:
Pieter schreef:
Elke dichter is erop uit met woorden te overtuigen, hij begint dus met een leugen als hij doet alsof woorden onbelangrijk zijn. Hij is aan zijn schrijftafel gaan zitten en dacht: hoe zal ik eens mooi zeggen hoe ik een gedicht schrijf? (maniërisme) Mooi is het trouwens niet.
Heel mooi begin van een gedicht is dit.
De dichter zegt: ik maak punten en komma's... daartussen staan mijn zinnen.
Zo is het volgens mij ook. De dichter overweegt wat hij schrijft, denkt na, schrapt, plaatst leestekens, bij sommige dichters zijn die heel belangrijk, bij andere dichters weer niet (ik las een uitleg van een dichter bij zijn gedichten, niet meer helemaal zeker, maar ik dacht dat het van R. Campert was: dat hij steeds weer nadacht over: plaats ik daar nu een punt of niet).
De dichter ging volgens mij niet aan zijn schrijftafel gaan zitten en dacht: hoe zal ik het eens mooi zeggen....
Volgens mij had hij een heel goede inval met deze aanvangsverzen, heel vaak ontstaan gedichten met een inval,
en deze 2 aanvangsregels zijn ook prachtig. Ik las ondertussen ook ergens het woord "maniëristisch" ivm Van Bruggen, maar deze regels zijn helemaal niet gemaakt, klinken natuurlijk, zijn vloeiend. Begint hij met een leugen? Dat is toch sterk gezegd! Doet hij alsof zijn woorden onbelangrijk zijn? Wellicht in zekere zin, het is een manier om zijn "schrijverij" te relativeren. Niks mis mee.
Dan volgt een voorbeeld van valse bescheidenheid. Hij suggereert dat zijn poëzie een vorm van stamelen is, toch vindt ie die goed genoeg om te publiceren. Aan het einde smacht (smachten=verlangen naar) ie nog steeds, hij heeft een onvolmaakt couplet geschreven, volgens zichzelf. Wat zou hij dan wel moeten zingen? Dit moeten jullie me maar eens uitleggen.
Hij "stamelt poëzie"
stamelen werd later zoveel gebruikt ivm poëzie (misschien ook voor hem, dat weet ik niet)
"naar het einde van mijn zinnen"
duidt op de moeite van het schrijven, tegelijk doet het me ook denken aan "buiten zijn zinnen zijn".
Het verwijst ook weer naar dat punt (leesteken) toe: volgehouden beeld dus.
wanneer ik smachtend zing/
aan de waanzin van dit bestaan
"smachtend zing" ook niet mijn favoriete uitdrukking, maar wellicht welbewust gekozen om de spot te drijven met "grote gevoelens"
(waarom zegt hij "zingen aan" en niet "over" wat men eerder zou verwachten, is me nog niet helemaal duidelijk).
Inderdaad geen optimistische visie!
Tevens is er het spel met zinnen/waanzin en in de volgende strofe volzin.
Dat is voor later, ook mijn reactie op Dettie.
Tiba.
.