Nic van Bruggen (nee)

Poëzie-Leestafel heeft geen toestemming om gedichten van Nic van Bruggen te plaatsen.



Dettie

Geplaatst: 26 sep 2007 07:22 am



Het is niet mijn bedoeling een van jullie voor het hoofd te stoten Ik ga gewoon mijn eerlijke mening geven over twee gedichten van Nic. van Bruggen.



Ik ben een maker van punten en

Komma's, mijn woorden staan daartussen.

Ik stamel poëzie naar het einde van

Mijn zinnen, wanneer ik smachtend zing.



Elke dichter is erop uit met woorden te overtuigen, hij begint dus met een leugen als hij doet alsof woorden onbelangrijk zijn. Hij is aan zijn schrijftafel gaan zitten en dacht: hoe zal ik eens mooi zeggen hoe ik een gedicht schrijf? (maniërisme) Mooi is het trouwens niet.

Dan volgt een voorbeeld van valse bescheidenheid. Hij suggereert dat zijn poëzie een vorm van stamelen is, toch vindt ie die goed genoeg om te publiceren. Aan het einde smacht (smachten=verlangen naar) ie nog steeds, hij heeft een onvolmaakt couplet geschreven, volgens zichzelf. Wat zou hij dan wel moeten zingen? Dit moeten jullie me maar eens uitleggen.



Kritiek volgt.



Pieter



(Het hele gedicht staat hier blog.seniorennet.be/timespender/archief.php?ID=34

Dettie )

Geplaatst: 26 sep 2007 08:33 pm



Ik kijk uit naar je verder kritiek, Pieter.



Maar opgelet bij citeren:

in de vierde regel staat er geen punt na "zing",

de regel loopt verder door in een vijfde regel van deze strofe.



Tiba.



P. S. aangezien we het toch over punten (en komma's) hebben:

waarom Nic. van Bruggen? Ik vind in mijn bundels Nic (zonder punt).

Geplaatst: 26 sep 2007 08:46 pm

PieterW schreef:

Het is niet mijn bedoeling een van jullie voor het hoofd te stoten Ik ga gewoon mijn eerlijke mening geven over twee gedichten van Nic. van Bruggen.



Ik ben een maker van punten en

Komma's, mijn woorden staan daartussen.

Ik stamel poëzie naar het einde van

Mijn zinnen, wanneer ik smachtend zing.



Elke dichter is erop uit met woorden te overtuigen, hij begint dus met een leugen als hij doet alsof woorden onbelangrijk zijn. Hij is aan zijn schrijftafel gaan zitten en dacht: hoe zal ik eens mooi zeggen hoe ik een gedicht schrijf? (maniërisme) Mooi is het trouwens niet.

Dan volgt een voorbeeld van valse bescheidenheid. Hij suggereert dat zijn poëzie een vorm van stamelen is, toch vindt ie die goed genoeg om te publiceren. Aan het einde smacht (smachten=verlangen naar) ie nog steeds, hij heeft een onvolmaakt couplet geschreven, volgens zichzelf. Wat zou hij dan wel moeten zingen? Dit moeten jullie me maar eens uitleggen

(Het hele gedicht staat hier blog.seniorennet.be/timespender/archief.php?ID=34

Dettie )

Eerst het cliche van het rijgen van woorden.

Wat is hier prachtig aan?

De zin is ver te zoeken.

De spreektaal "Mekaar" misstaat hier.

Hij laat het slangevel na, de buitenkant dus, het waardeloze, het zeldzaam wrakhout, wat een rake typering van het voorgaande. Hij kruipt als een slang weg en laat de lezer het vel. Waar zijn dichter en inhoud gebleven? Die hadden al nauwelijks enige betekenis, behalve wat stamelen en smachten, maar moeten nu kennelijk helemaal het veld ruimen.

Maar kijk, de dichter keert even terug, is kennelijk ook niet tevreden, want gooit ineens een handgranaat in het gezicht van de argeloze lezer. En dat is zeker geen gelukkige vinder want die heeft tot nu toe slechts onzin gevonden.

Maar misschien maakt het derde couplet veel goed. Tot morgen



Pieter



Laatst aangepast door PieterW op 27 sep 2007 08:29 am, in totaal 2 keer bewerkt

Geplaatst: 27 sep 2007 11:22 am



Ik denk wel eens [...]

verdriet op aarde.



Ik denk dat dit couplet de twee vorige niet goedmaakt. Wat zou anders moeten zijn? Het stamelen, het smachten, het maken van wrakhout, de handgranaat? Hij bedoelt waarschijnlijk het hele leven. Dit bevestigt mijn eerdere geponeerde opvatting dat deze dichter zeer depressief was. Dat bleek al uit het eerste couplet. Dit is geen qualificatie, het gaat er natuurlijk om dat je je depressiviteit op een wijze onder woorden brengt die de lezer aanspreekt. Daarin slaagt Nic van Bruggen niet. Wat te denken van : zijn potlood wordt er zacht van. Wel een beetje origineel, maar te zwak om echt indruk te maken. Bovendien dien je als dichter zo te schrijven dat je uitdrukkingen gebruikt die niet te evident dubbelzinnig zijn. Dat leidt de lezer af en verzwakt het bedoelde.

Dan komt de slotzin, die mijn buurman ook had kunnen maken. Zo'n eenvoudige constatering roept al eeuwen geen enkel gevoel meer op.



Ik hoop dat je mijn kritiek op de jou gebruikelijke wijze wegveegt, Tiba. Dit geldt trouwens voor iedereen die dit gelezen heeft.



Pieter

Geplaatst: 27 sep 2007 12:28 pm



Een slangenvel is een stukje huid.

Hij noemt zijn eigen gedichten zeldzaam wrakhout of een handgranaat.



Hij laat een stukje van zijn huid na (stukje van zichzelf) voor de gelukkige vinder.

en hoopt dat de vinder het ervaart als een zeldzaam stukje wrakhout of dat zijn woorden het effect hebben van een handgranaat.



Hij denkt wel eens dat het anders is (zijn gedichten worden niet gewaardeerd, gevoeld, ervaren)



Dat is wat ik er in zie tenminste, misschien dat Tiba het heel anders ziet?



Dettie



Laatst aangepast door Dettie op 27 sep 2007 04:34 pm, in totaal 2 keer bewerkt