Geplaatst: 26 sep 2007 08:46 pm
PieterW schreef:
Het is niet mijn bedoeling een van jullie voor het hoofd te stoten Ik ga gewoon mijn eerlijke mening geven over twee gedichten van Nic. van Bruggen.
Ik ben een maker van punten en
Komma's, mijn woorden staan daartussen.
Ik stamel poëzie naar het einde van
Mijn zinnen, wanneer ik smachtend zing.
Elke dichter is erop uit met woorden te overtuigen, hij begint dus met een leugen als hij doet alsof woorden onbelangrijk zijn. Hij is aan zijn schrijftafel gaan zitten en dacht: hoe zal ik eens mooi zeggen hoe ik een gedicht schrijf? (maniërisme) Mooi is het trouwens niet.
Dan volgt een voorbeeld van valse bescheidenheid. Hij suggereert dat zijn poëzie een vorm van stamelen is, toch vindt ie die goed genoeg om te publiceren. Aan het einde smacht (smachten=verlangen naar) ie nog steeds, hij heeft een onvolmaakt couplet geschreven, volgens zichzelf. Wat zou hij dan wel moeten zingen? Dit moeten jullie me maar eens uitleggen
(Het hele gedicht staat hier
blog.seniorennet.be/timespender/archief.php?ID=34
Dettie )
Eerst het cliche van het rijgen van woorden.
Wat is hier prachtig aan?
De zin is ver te zoeken.
De spreektaal "Mekaar" misstaat hier.
Hij laat het slangevel na, de buitenkant dus, het waardeloze, het zeldzaam wrakhout, wat een rake typering van het voorgaande. Hij kruipt als een slang weg en laat de lezer het vel. Waar zijn dichter en inhoud gebleven? Die hadden al nauwelijks enige betekenis, behalve wat stamelen en smachten, maar moeten nu kennelijk helemaal het veld ruimen.
Maar kijk, de dichter keert even terug, is kennelijk ook niet tevreden, want gooit ineens een handgranaat in het gezicht van de argeloze lezer. En dat is zeker geen gelukkige vinder want die heeft tot nu toe slechts onzin gevonden.
Maar misschien maakt het derde couplet veel goed. Tot morgen
Pieter
Laatst aangepast door PieterW op 27 sep 2007 08:29 am, in totaal 2 keer bewerkt