Geplaatst: 07 jan 2009 07:26 am
1
De kracht te hebben
je schoonheid te verliezen
boom te zijn
met alleen je stam
2
Geen hemel zo hoog
of hij zal ernaar grijpen
alleen zijn wortels
nog
Jonge, jonge, wat hebben jullie je best gedaan op die op het eerste gezicht simpele vraag van mij. Daarvoor hartelijk dank. Ik kom duidelijk als mosterd na de maaltijd. Jullie hebben bijna alles al gezegd. Maar ik heb nou eenmaal de moeite gedaan dit op te schrijven en daarom plaats ik het toch maar.
Over het eerste gedicht (of strofe) zijn we het allemaal eens; het is de metafoor van het ouder worden, ziek worden, gehandicapt zijn, al die mogelijkheden mogen we invullen. En toch een volwaardig mens blijven. Eerder een aforisme dan een gedicht, zo eenvoudig van woorden en opbouw. Toch maakt het diepe indruk door zijn voor iedereen herkenbare waarheid. Ik herken er verschillende mensen van onze site in, zoals Manja ook schrijft.
Dan vier regels die nauwelijks iets met de voorgaande te maken hebben; het enige verband is het woordje “hij” dat op de boom moet slaan en de wortels natuurlijk.
Mira veronderstelt dat het twee strofen zijn uit verschillende gedichten en dat kan ik me best voorstellen, zo weinig logische aansluiting is er. Het kan ook zijn dat ze twee variaties gemaakt heeft op het thema “boom”. Dat doet er eigenlijk niet zoveel toe, ik denk dat we de twee strofen op zichzelf moeten bezien. De eerste is duidelijk, zie boven.
Met de tweede heb ik meer moeite. “Geen hemel zo hoog of hij zal ernaar grijpen.” Over wat voor soort bomen heeft ze het? De boom is hier metafoor van de mens: Maar de meeste mensen grijpen helemaal niet zo hoog. Ze heeft het dus over bijzondere mensen. Wat bedoelt ze met de hoge hemel? Ordinaire carrièreambities? Topprestaties? Of misschien het hogere in de cultuur, de kunst in het algemeen, muziek, literatuur., godsdienst, spiritualiteit? Dan de regel waar ik eerst niets van begreep: “alleen zijn wortels nog”. Ik ben het met Tiba en Dettie eens dat we onszelf niet kunnen “ontstijgen” we blijven met onze wortels vastzitten in de aarde, het “aardse”, het lichamelijke, onze afkomst, de dagelijkse zorgen en beslommeringen.
Het negatieve dat Dettie in het naar de hemel reiken zag, zag ik niet, maar is ook mogelijk.
Conclusie: de laatste strofe (of het laatste gedicht of laatste wijsheid) is erg onduidelijk: je kunt er vele kanten mee op. Daarom vind ik het veel minder sterk dan het eerste, ofschoon ik hiermee niet pleit voor altijd 100% duidelijkheid.
Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre
.