Jana Beranová (ja)

Geplaatst: 03 jan 2009 05:22 pm



Soms is er een gedicht dat je naar de keel grijpt, ontroert, begeestert...

Ik ben vooral getroffen door de reactie van Jan.

Dit vind ik een onwaarschijnlijk mooi gedicht dat op een onwaarschijnlijk relevant moment in ons leven voor mijn ogen verschijnt.

Ditmaal grijpt de reactie me naar de keel.

Misschien was het een begenadigd moment waarop ik dit gedicht koos, en dat stemt me blij, voor Jan en niet alleen voor hem, ik bedoel, voor jullie.



Groetjes

mira

Geplaatst: 03 jan 2009 05:25 pm



Maar ook al gaat dit over het pijn van anderen,w e herkennen blijkbaar ons zelf erin, anders kan het niet ZO raken, of is dat mijn persoonlijke invulling?



Manja

_________________

suum cuique oftewel ieder het zijne!

Geplaatst: 04 jan 2009 07:48 am



Geen hemel zo hoog

of hij zal ernaar grijpen

alleen zijn wortels

nog



Kan iemand mij uitleggen wat de dichteres bedoelt met de laatste vier woorden? De boom heeft toch ook nog zijn stam en takken?



Pieter

Geplaatst: 04 jan 2009 11:09 am



Boom



1



De kracht te hebben

je schoonheid te verliezen

boom te zijn

met alleen je stam



2



Geen hemel zo hoog

of hij zal ernaar grijpen

alleen zijn wortels

nog



Manja schreef:

Maar ook al gaat dit over het pijn van anderen,we herkennen blijkbaar ons zelf erin,anders kan het niet ZO raken,of is dat mijn persoonlijke invulling?

Volgens mij gaat het niet over de pijn van anderen maar over ieder individu, en misschien niet zozeer over pijn maar over ouder worden,

aftakeling, alhoewel, dat kan men persoonlijk invullen....



Pieter schreef:

Kan iemand mij uitleggen wat de dichteres bedoelt met de laatste vier woorden? De boom heeft toch ook nog zijn stam en takken?

Een boom die zijn bladeren verloren heeft blijft met zijn stam (en takken) naar de hemel reiken. Hij is dus het symbool van overeind te blijven

en de laatste regel: alleen zijn wortels nog

een poging:

men kan niet volledig zichzelf ontstijgen, men blijft hoe dan ook verankerd met wat men vroeger was.



Tiba.

Geplaatst: 04 jan 2009 11:17 am



tiba schreef:

Een boom die zijn bladeren verloren heeft blijft met zijn stam (en takken) naar de hemel reiken. Hij is dus het symbool van overeind te blijven en de laatste regel: alleen zijn wortels nog een poging:

men kan niet volledig zichzelf ontstijgen, men blijft hoe dan ook verankerd met wat men vroeger was.



Tiba.

Ik kan me goed vinden in de interpretatie van Tiba.



Jan S

Geplaatst: 04 jan 2009 03:16 pm



Ik heb de indruk dat dit geen 2 strofen zijn van eenzelfde gedicht, maar 2 aparte, maar verwante gedichten, vandaar de nummering.

Om bij het beeld te blijven:



- het eerste gedicht gaat over een boom zonder blaren of (nauwelijks) takken, daar is hier al heel wat over gezegd.



- het tweede gedicht is als het ware een variatie op hetzelfde onderwerp 'boom', maar met andere thematiek:

nu wordt de boom gezien als het 'element' dat zo hoog mogelijk naar de hemel reikt (de symboliek is ook meerduidig, me dunkt, religieus,... etc, misschien vult iemand wel aan), ik denk dus met zijn takken.

Maar zijn wortels blijven stevig in de grond, hij kan niet helemaal weg van de aarde;

hierbij sluit ik mij aan bij Tiba's uitleg.



Het woordje 'nog', geïsoleerd op de volgende regel, doet bij mij de vraag rijzenof er ook geen dubbele bodem is:

- alleen zijn wortels steken (nog) in de grond, en

- voorlopig, nu nog, kan hij niet volledig los van de aarde.



mira