De uitspraken van Henny Vrienten en T.s. Elliot, toch een mooie combinatie, vinden helaas weinig weerklank.
Daarom geef ik hieronder de beloofde Wetten van Komrij:
Als we leren wat poëzie niet moet zijn begrijpen we misschien beter de aard van goeie poëzie.
Er zijn vaak pogingen ondernomen om uit te leggen wat poëzie is. De uitleg van wat poëzie niet is behoort ook tot zo'n soort poging.
Een aftreksom om de grens te bepalen van wat nog opgeteld kan worden.
Wat waren de negatieve eigenschappen?
Bombast in de eerste plaats, holle en ronkende taal.
Het speculeren op de welwillendheid van de lezer door het gedicht in dienst te stellen van een goed doel of ideaal. Door te rekenen op de sentimentaliteit en de tranen van de lezer. Een belerende toon, met een impiciete moraal of-liever- een moraal van dik-hout-zaagt-menplanken.
Vaak ook lijkt de dichter op de rand van de gekte te balanceren en de grenzen van zowel zichzelf als zijn onderwerp niet te kennen. Epigonisme, zonder het voorbeeld te begrijpenof zich van het voorbeeld bewust te lijken. De ongewilde humor, tenslotte, vormt een belangrijk aspect. En vaderlandsliefde, ontaardend in oorlogszuchtigheid.
Uit: Gerrit Komrij
Trou moet blycken
Uitgeverij Bert Bakker, 2001 (pag119/120)