Uitspraken over poëzie

Ha, dat wist ik dan weer niet...

Bijna een maand geleden de laatste bijdrage (van Leni)



Deze passage in de bundel Zwaan kleef aan van Henny Vrienten (van Doe Maar) viel me onlangs op:



"Dikwijls loop ik schitterend gedicht te denken. Een schitterend maar ongrijpbaar gedicht. Het is of zich achter ieder woord een ander, wijder en dieper woord verschuilt. Dit lezen, voelen en niet helemaal begrijpen noemde T.S. Elliot ooit 'de sensatie van het uitgestelde begrip'. "



Voelen jullie dit ook en zo ja, is die sensatie dan aangenaam of frustrerend?

Pieter

De uitspraken van Henny Vrienten en T.s. Elliot, toch een mooie combinatie, vinden helaas weinig weerklank.

Daarom geef ik hieronder de beloofde Wetten van Komrij:



Als we leren wat poëzie niet moet zijn begrijpen we misschien beter de aard van goeie poëzie.

Er zijn vaak pogingen ondernomen om uit te leggen wat poëzie is. De uitleg van wat poëzie niet is behoort ook tot zo'n soort poging.

Een aftreksom om de grens te bepalen van wat nog opgeteld kan worden.

Wat waren de negatieve eigenschappen?

Bombast in de eerste plaats, holle en ronkende taal.

Het speculeren op de welwillendheid van de lezer door het gedicht in dienst te stellen van een goed doel of ideaal. Door te rekenen op de sentimentaliteit en de tranen van de lezer. Een belerende toon, met een impiciete moraal of-liever- een moraal van dik-hout-zaagt-menplanken.

Vaak ook lijkt de dichter op de rand van de gekte te balanceren en de grenzen van zowel zichzelf als zijn onderwerp niet te kennen. Epigonisme, zonder het voorbeeld te begrijpenof zich van het voorbeeld bewust te lijken. De ongewilde humor, tenslotte, vormt een belangrijk aspect. En vaderlandsliefde, ontaardend in oorlogszuchtigheid.



Uit: Gerrit Komrij

Trou moet blycken

Uitgeverij Bert Bakker, 2001 (pag119/120)

Een dichter zonder inlevingsvermogen is geen dichter. Daarin ligt ook de sterkte en de waarde van poëzie.



Uitspraak van Lieve Desmet in een interview met Caroline De Peuter (2003)

Daar moet ik even over nadenken, maar ik denk dat het wel zo is.



Dettie

Cyra schreef : Een dichter zonder inlevingsvermogen is geen dichter. Daarin ligt ook de sterkte en de waarde van poëzie.



Uitspraak van Lieve Desmet in een interview met Caroline De Peuter (2003)

En wat met dichters die bijvoorbeeld heel sterk zijn om te beschrijven wat IS? Dichters met een onwaarschijnlijk goed ontwikkeld observatievermogen, hetgeen niet noodzakelijk hetzelfde is als inlevingsvermogen.



(ik wil de discussie wat aanwakkeren, voel je? )



Jan S