Liefde was een heldere kamer
met open vensters en ons
walsend in het rond
zon
was een glazen klokkenspel
wind bracht nieuwe jaargetijden
wij
hielden van elkaar
'Liefde was een heldere kamer'
ZO een gedicht beginnen is iets prachtigs. Nee, je kijkt niet mee als een voyeur, maar je voelt het licht, de helderheid, de vreugde, de openheid, de zon.
En o, die o-klanken! Niet 'en wij', maar
'ons' en 'rond' en 'zon', dansend, walsend.
Wind bracht nieuwe jaargetijden
was, wind, wij
het waaien van de wind.
Synthese in het eindvers:
'wij
hielden van elkaar'
Was het toen al verleden tijd? Waaide de wind alles weg en bracht die iets nieuws?
Maar laten wij, als lezer, vooral genieten van deze klankrijke verzen vol licht, zon, dans en muziek.
mira
