Dettie schreef :
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
elk land, elk huis, laat staan dit lijf is mij te eng.
Aan niets, aan niemand kan ik ooit volledig toebehoren
dan aan die onbetrouwbare innerlijke stem.
Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,
mijn eigen bouwwerken van het meest flexibel materiaal,
vol gaten, voor wie geen grenzen kan stellen aan zijn dromen,
vol nestelplaatsen in het eigenwijs gekronkel van een taal.
Soms vrees ik dat voor mij de tijd al is gekomen
waarin mij elke kracht ontbreekt
om van de barre steden waar ik ben nog weg te dromen,
maar dan is daar toch weer die stem die in mij spreekt
en mij terug tot mijzelf doet komen,
d.w.z. die mij openbreekt.
Jo Govaerts
Uit Apenjaren
(Van Halewyck, 1998):
Een prachtig gedicht vind ik dit.
De titel van dit gedicht trok mij onmiddellijk aan. Enerzijds lees ik hier wat voor Jo Govaert het leven de moeite maakt, geleefd te worden (ook al zijn er momenten van twijfel - zie laatste strofe), maar anderzijds ook hoe zij haar schrijverschap ziet (zich niet gebonden voelend aan vaste vormen en regels).
En ik ben het met je eens, Dettie, dat dit een prachtig gedicht is.
Lezer100
