Jo Govaerts (ja)

Geplaatst: 23 okt 2006 02:38 pm



Misschien dat mannen dat gevoel dat je dan hebt als vrouw meer aankleden met fantasie. Of is het uit...





Jan S

Geplaatst: 04 dec 2006 12:31 pm



Alleen in mijn gedichten kan ik wonen



Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,

elk land, elk huis, laat staan dit lijf is mij te eng.

Aan niets, aan niemand kan ik ooit volledig toebehoren

dan aan die onbetrouwbare innerlijke stem.



Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,

mijn eigen bouwwerken van het meest flexibel materiaal,

vol gaten, voor wie geen grenzen kan stellen aan zijn dromen,

vol nestelplaatsen in het eigenwijs gekronkel van een taal.



Soms vrees ik dat voor mij de tijd al is gekomen

waarin mij elke kracht ontbreekt

om van de barre steden waar ik ben nog weg te dromen,

maar dan is daar toch weer die stem die in mij spreekt

en mij terug tot mijzelf doet komen,

d.w.z. die mij openbreekt.



Jo Govaerts

Uit Apenjaren

(Van Halewyck, 1998):







Een prachtig gedicht vind ik dit.



Alleen in mijn gedichten kan ik wonen,

mijn eigen bouwwerken van het meest flexibel materiaal,



De geest die alle kanten op kan. Geen grenzen kan stellen aan zijn dromen



Het soms bang zijn dat het ophoudt, dat de werkelijkheid/ de problemen (de barre steden) de dromen voorgoed wegjaagt.

Maar dan is er gelukkig toch weer de stem... die haar openbreekt!



Dettie

Geplaatst: 04 dec 2006 12:39 pm



Ik zou u veel willen vragen



Ik zou u veel willen vragen,

te beginnen met wat u wel denkt

als u zo naar mij zit te kijken, en wat

als ik u dit vraag, en ook

vijf minuten later, wat u dan denkt,

alweer in gedachten verzonken kijkend

naar mij



of helemaal niet naar mij, naar

iets anders, maar ook dan

zou ik wel willen weten wat u

denkt als u zo zit te kijken

en wat het dan wel is

waar u zo naar zit te kijken.



Jo Govaerts

Uit Waar je naar zit te kijken

(Kritak, 1994)



Hier kan je meerdere kanten mee op.

Is het gedicht gericht aan de lezer?

Of gericht aan iemand die ze ziet?



Dettie

Geplaatst: 30 apr 2007 06:04 pm



Ik denk dat het iemand is die ze ziet.

In de trein misschien, of ergens op een terras, of in een gemeenschappelijke ruimte (een receptie, een feestje)?



Je kan er inderdaad alle kanten mee uit, maar dat is juist het leuke: je kan je fantasie laten werken.



Tiba

Geplaatst: 30 apr 2007 08:15 pm



Mijn indruk is dat ze zich naar de lezer richt van haar gedicht, waarbij ze zichzelf identificeert met het gedicht.



Jan S

Geplaatst: 30 apr 2007 08:27 pm



Ja, zou heel goed kunnen!



Tiba.