Levensverhaal
Peter Ghyssaert
Toen hij geboren was begon het al:
zijn moeder was de bijsluiter verloren.
Nooit wist hij waartoe dit
of dat dienen moest. Hoewel
hij toch kon raden
liep het steeds verkeerd.
Zijn vrienden durfde hij niets te vragen:
in hun jeugd hadden die goed
hun eigen voorschriften gelezen
en die toen verbrand.
Iedereen hield alles maar geheim
en deed volmaakt wat hij niet kon;
ze lachten hem al op e speelplaats uit:
een tegenstrijdigheid, verlamd
en huilend in de zon.
Allereerst: ik ben geen deskundige, dus neem dit als mijn persoonlijke gedachten over dit gedicht.
Ik denk grotendeels in dezelfde richting als Pieter. Zijn moeder (zulke moeders bestaan helaas) weet zich geen raad met een kind en voedt hem dus niet op, leert hem niet hoe zich in het leven te gedragen. Dat moet hij zelf maar uitvinden door schade en schande:
Hoewel
hij toch kon raden
liep het steeds verkeerd.
Zijn vrienden hadden het geluk wel op weg geholpen te zijn:
in hun jeugd hadden die goed
hun eigen voorschriften gelezen
en die toen verbrand.
"eigen voorschriften" zijn dan de bij dat speciale kind passende opvoeding, die voorschriften worden dan een deel van henzelf: ze weten hoe gelukkig en goed te leven zonder ze nog te hoeven "lezen".
Zozeer een deel van henzelf, dat het lijkt of ze het "geheim hielden" (ze zijn er zich niet bewust van) en hun gedrag beschouwen als normaal.
Hij wijkt daarvan af en wordt dus buitengesloten en uitgelachen.
Het leven kan zo mooi zijn
(de zon schijnt), maar als je niet weet hoe normaal en gelukkig te leven
(verlamd) en niemand het je wil (of kan) vertellen, dan voel dat zo tegenstrijdig en triest
(huilend).
Naar het andere gedicht ga ik ook nog nader kijken.
Librije.
N.B. hier:
www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/categorie/pesten.html
kun je dit gedicht (en andere van hem en van andere dichters over pesten) vinden, de mening van andere lezers erover lezen en vind je een link naar zijn biografie.