Geplaatst: 24 aug 2006 10:42 pm
Kasteel de Viron van Dilbeek, nu gemeentehuis.
Ode aan Dilbeek
Iedere morgen berispt het kasteel zijn spitse torentjes
die stoeien en graaien naar de eerste wolken.
Door het raam van de trouwzaal
loert een ekster binnen
en spiedt begerig naar de ring
die over de vinger van de bruid glijdt.
Dan weerklinkt een menuet tussen de heesters
terwijl de wind in het gras een zoon verwekt.
Beneden luistert de vijver geduldig
naar de twee koningskinderen die er al
sedert de Middeleeuwen onzichtbaar spelen.
Soms hangt de mist vol zelfbehagen
over het park en verstopt de Sint-Alenatoren.
In de Verheydenstraat lachen de schoolmeisjes
het hardst op Sint-Valentijnsdag.
Dilbeek, je naam doet de ogen smelten
van de bruid, die een zon voelt branden
waar eens haar zoon zal groeien.
Eén na eén verdwijnen de genodigden in de spiegel.
Over het terras vlucht een hagedis
op zoek naar de luxe van een goudenregen.
Willem M. Roggeman
uit: Het nut van de poëzie,
UItgeverij P, Leuven 2003
Tiba.