Gedichten over water

Geplaatst: 10 aug 2004 03:31 pm



Prachtig toch, al die gedichten over het element water. En al die verschillende gezichtshoeken.

Bedankt Dettie.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 10 aug 2004 04:03 pm



ja he tiba. Het is een mooi onderwerp.

Was een goed idee van je.

Ik ben ook nog steeds aan het zoeken naar watergedichten.

Ik had iets in m'n hoofd van heel erge dorst hebben en wat water dan betekent maar zoiets heb ik nog niet gevonden.



Dettie

Geplaatst: 11 aug 2004 06:38 pm



Waterspiegel



Ben ik nog zichtbaar

vraag ik aan het water

en neem een voorschot

op het antwoord.



Ik zie een tuimelende val

en zuig de toekomst naar me toe

ze lijkt zo ongerept en roerloos

af te wachten tot ik kom.



Voor elke lijn die nu verschijnt

bedenk ik curven zekerheid

als: toen en vroeger, weet je nog?



Voorbij mijn twijfel is een

straks verborgen. Ergens.

Steeds en dichterbij.



Annette van den Bosch



Er is een analyse over dit gedicht gemaakt

www.annettevandenbosch.nl/bestanden/waterspiegel_mvdh.htm



Groetjes

Dettie

Geplaatst: 12 aug 2004 09:43 am



‘Als water ben ik uitgestort’



Dom water. Beukt en striemt de

pijlers van de brug die zwijgend

schrap staat tegen overgave. Eeuw

na eeuw is wat hij weet het binden

van twee oevers. Waakzaam, moe.



Weer ga ik door de oude stad, altijd

naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij

in machteloze aandacht, blote hand

op steen. Ik brul met doorgesneden keel,

zonder geluid, van woede en verlies:



Al wat wij weten, hoe wij zijn, verdwijnt

als wind over het land. Herinnering

die even spartelt in het water en

verloren gaat. Grijsbruine golven die

hun naam niet zijn. De kamparts Tijd.



Rivier, stroom achterwaarts. Steen,

wordt weer vuur. Lucht om mij heen,

wordt lichaam dat mij draagt en

troost. Geheugen, val uiteen.



Anna Enquist, Soldatenliederen, 1991.



sarah

Geplaatst: 12 aug 2004 09:45 am



Stuwmeer



Toen de dam klaar was

begon het water te stijgen.

Kilte ving aan in de berg-

wand. De bomen begrepen

niet hoe zij stikten in wat

hen lief was. Vissen kwamen

te zwemmen in de wijngaard.



Schreeuwend breken mijn kinderen

het gladde watervlak. Ik wil

hen roepen: acht niet de pijn

van tekort, maar vrees de on-

keerbare kracht van teveel, hoor

mij, hoe ik roep, hoe ik keihard zwijg.



Zij maken fonteinen en regenbogen.

Zij lachen en luisteren niet, daar

aan de bovenkant van de diepte,

aan de overkant van de tijd.



Anna Enquist, Soldatenliederen, 1991.



sarah

Geplaatst: 12 aug 2004 09:55 am



hee sarah!

Wat een mooie gedichten! bedankt!



Dettie