Gedichten over water

Geplaatst: 12 aug 2004 07:00 pm



Weliswaar geen gedicht, maar wel een opmerkelijke uitspraak over het onderwerp:



'Iemand die slechts water drinkt, heeft iets te verbergen voor zijn medemens.'



Charles Baudelaire



Wouter

Geplaatst: 12 aug 2004 07:23 pm



Hoi Wouter deze zet ik morgen op de site als citaat van de dag. Er zijn heeeel weinig citaten over water, vreemd he vooral omdat het zo'n belangrijk onderdeel voor de mens is.



De verklaring van het gedicht van Annette van den Bosch heb ik nog niet goed gelezen tiba. Ik kwam het tegen bij het zoeken naar gedichten over water en heb het geplaatst maar wilde nog zoveel doen dat ik er geen tijd voor nam om het echt goed te lezen.



Dettie

Geplaatst: 14 aug 2004 09:06 am



Dag Sarah en Dettie,



Zit nog te broeden op dat gedicht Als water ben ik uitgestort, van Anna Enquist.



Inderdaad Sarah, gaat over de eendagsvliegen die we zijn, niets meer dan een herinnering die verloren gaat....



Op het einde spreekt ze de rivier aan, met een bevel: rivier, stroom achterwaarts. Een smeekbede om de tijd om te keren, terug te draaien, zodat het verleden blijft, terugkeert???



Het verband met de twee eerste strofes is me nog niet helemaal duidelijk, ik probeer toch: het water van de rivier oefent een aantrekkingskracht op haar uit, ze is erdoor gefascineerd en keert er steeds weer naar terug. Daar is ook die brug die nog altijd standhoudt en twee oevers met elkaar verbindt. Symbool van het standhouden tegen de tijd in? Maar dat zal niet blijven duren, de brug is moe ....ook zij (of hij, want brug is m. of vr.) zal uiteindelijk vergaan.

Zijn de twee oevers symbool van verleden en heden (of toekomst)???



Juist op die plaats wordt ze geconfronteerd met haar eigen onmacht en schreeuwt die uit: een geluidloze kreet van woede en verlies.



Verlies van wat? van zichzelf misschien aangezien ze niets dan een herinnering is die vergaat, er staat immers een dubbelpunt, dus de verklaring volgt. (Of gaat het om wat ze meegemaakt heeft, dacht ik eerst, maar lijkt me nu niet meer zo zinnig, alhoewel, ze is psychotherapeute en wordt als zodanig vaak geconfronteerd met dood en velies.)



Tot zover mijn poging tot verklaring. Wat denken jullie?

Stuwmeer moet ik nog grondig lezen.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 16 aug 2004 10:42 am



Over Als water ben ik uitgestort



Ze begint met Dom water. waarom?

Omdat zij niet wil dat het water alles meevoert wat zij niet kwijt wil raken?

Het domme water beukt en striemt de pijlers van de brug, die moe maar waakzaam zijn. Is ze bang dat de brug instort dat ze dan de andere oever niet meer bereiken kan? De andere oever is natuurlijk symbolisch.

Zij wil de mogelijkheid om naar die andere oever te gaan niet kwijt raken maar ondertussen zorgt het water er voor dat alles meegevoerd wordt, de vergetelheid in.

De oevers fungeren denk ik als steunpunt en de rivier staat symbool voor het leven dat voortkabbelt of raast, alles meeslepend. Misschien is de ene oever wel het symbool voor wat zij in het leven wilde bereiken.

Ze staat op het midden van de brug (het midden van het leven?) en merkt misschien dat het leven sneller wegglipt en dingen vergeten raken voordat zij de kans heeft gehad haar doel (de overkant) te bereiken.

Ze vindt het leven te snel gaan, kan het niet vasthouden en wil dat de rivier terugstroomt.



Lucht om mij heen,

wordt lichaam dat mij draagt en

troost.



Wil ze helmaal terug naar de moederschoot?



Dettie

Geplaatst: 17 aug 2004 04:04 pm



Over het gedicht Stuwmeer van Enquist.



Ik krijg er niet echt een kant aan, aangezien ik me afvraag of het hier over een echt stuwmeer gaat of eerder over een gefantaseerd dat symbolisch is.

Ik vind het ook een raar onderwerp, iets wat je niet zou verwachten. Ja van die spelende kinderen, dat lijkt me ook zoals Sarah zegt. Voor de rest moet ik er toch nog wat op broeden.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 17 aug 2004 04:16 pm



Ja dat gaat wel over een stuwmeer, ze schrijft ook dat de bomen onder water komen te staan.



De bomen begrepen

niet hoe zij stikten in wat

hen lief was. Vissen kwamen

te zwemmen in de wijngaard



Dettie