Gedichten over water

Geplaatst: 12 aug 2004 10:19 am



Ze staan op de site sarah



www.poezie-leestafel.info/watergedichten



Stuwmeer



Zelf vind ik:

De bomen begrepen

niet hoe zij stikten in wat

hen lief was. Vissen kwamen

te zwemmen in de wijngaard.



daar

aan de bovenkant van de diepte,

aan de overkant van de tijd.



Erg mooi

Vind het altijd zo knap dat iemand met een paar zinnen een heel beeld kan schetsen.





Als water ben ik uitgestort:



Een mooi maar triest gedicht.

het lijkt wel een roep om hulp!

Laat mij vergeten lijkt ze te roepen.



Rivier, stroom achterwaarts. Steen,

wordt weer vuur....

Geheugen, val uiteen.



Prachtig!!



Dettie

Geplaatst: 12 aug 2004 11:06 am



Van Stuwmeer vind ik vooral het beeld mooi van de moeder die haar kinderen allerlei wijze levenslessen wil meegeven, maar die kinderen zijn lekker aan het plonzen en spetteren in het water en luisteren helemaal niet. De frustratie van iedere moeder. Kinderen moeten hun eigen waarheden vinden, hun eigen lessen leren, maar je zou hen zo graag voor fouten willen behoeden.



Gaat Als water ben ik uitgestort niet over het almaar voortschrijden van de tijd en het feit dat er na je dood niemand meer weet wie je eigenlijk was? Een herinnering die even spartelt in het water en verloren gaat. Ik zie er geen roep om hulp in, Dettie.



Sarah

Geplaatst: 12 aug 2004 12:28 pm



Weer ga ik door de oude stad, altijd

naar de rivier. Midscheeps posteer ik mij

in machteloze aandacht, blote hand

op steen. Ik brul met doorgesneden keel,

zonder geluid, van woede en verlies:





Daardoor dacht ik dat, omdat ze het over ik heeft.



Maar nu begin ik ernstig te twijfelen.



Eeuw

na eeuw is wat hij weet het binden

van twee oevers. Waakzaam, moe.

Al wat wij weten, hoe wij zijn, verdwijnt

als wind over het land. Herinnering

die even spartelt in het water en

verloren gaat.



Als je deze zinnen bekijkt dan komt jouw interpretatie meer naar voren.

Zucht, ik weet het weer eens niet.

Maar dat puzzelen is juist zo leuk aan gedichten.



Groetjes

Dettie

Geplaatst: 12 aug 2004 12:35 pm



stuwdam



Ik zie haar peinzend staan, te denken aan hoe het eerst was.

Dat het landschap anders was en door de dam veranderd is.

Dat haar kinderen zich daar helemaal niet van bewust zijn en lekker aan het spelen zijn.



daar

aan de bovenkant van de diepte,

aan de overkant van de tijd.



Maar ik moet eerlijk zeggen ik snap de volgende zinnen niet:



acht niet de pijn

van tekort, maar vrees de on-

keerbare kracht van teveel



Acht niet de pijn van tekort: de heimwee of hoe je het noemt naar hoe het eens was?

Maar vrees enz...Bedoelt ze dat de dam door de kracht van het water kan doorbreken? dat ze het eigenlijk eng vindt dat haar kinderen daar spelen?



Dettie

Geplaatst: 12 aug 2004 01:57 pm



hééé, wat leuk dat jullie allemaal gedichten over water plaatsen. Nu loop ik achter met reageren. Het was hier ook zo druk de laatste tijd. Moet de gedichten van Dettie nog een paar maal herlezen. En, Sarah, ontzettend leuk dat jij mee op de boot springt (om in watertermen te blijven).

Ook jouw gedichten moet ik nog grondig lezen. Ik kom erop terug.



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 12 aug 2004 06:59 pm



Hoi Dettie.



Dat gedicht van Annette heb ik een paar keren gelezen en vind het moeilijk om interpreteren. Ik heb dan de link geopend.

Wat vind jij van de verklaringen? Zag jij het ook zo?



Groetjes. Tiba.



P.S. Ik kom nog terug op de rest.