Geplaatst: 24 mrt 2008 08:04 am
Vos en wolf
De grote ketel in de stalhoek:
houthompen, vuur en dampend water.
Hij zou in sprookjes niet misstaan
om jonge meisjes in te stoven.
Je stort er lakens in, die bollen,
verdrinkt ze met een grote stok
en stampt ons voetenvuil en zweet
en oogvocht murw, zodat het loslaat
en in de zinken emmer stroomt,
het voorportaal van grup en put.
Spookdromen, kom maar op. Ja vos
die in mijn deken woont, heus wolf
die op mijn kussen ligt – jij ruikt
straks net als ik naar groene zeep.
© Jos Versteegen
Uit: Slapen bij een warme man
Uitg. Nieuw Amsterdam 2008
Zo'n ketel, die heb ik nog wel gekend bij mijn grootmoeder. Hoe dikwijls heb ik er niet zelf de lakens in rondgezet. Op de vergelijking met het wegwassen van nachtmerries was ik wel niet direct gekomen, maar ik vind ze wel geslaagd. De eerste strofe lijkt wel een totaal ander verwachtingspatroon te creëren. Het is pas bij het begin van de tweede dat het duidelijk wordt dat het hier om de antieke wasketel gaat. Maar eind goed, al goed. Lekker fris tussen de pas gewassen lakens, en geen jonge meisjes meer om te koken. Weg de nachtmerrie.
Rutger
_________________
Geduld, eenvoud en mededogen (Tao).
blog.seniorennet.be/mijn_boekenhoekje
