Geplaatst: 01 feb 2006 07:22 pm
Gehoorzaam halen wij onze adem in en
als koolzuur in de Spa zo onbedwingbaar
groeit alles zich een weg naar boven
feestelijk bereid tot bijna niets.
Dit is mooi!
Wel een heel speciaal begin:
De keuze, zegt hij, is niet groot, er is verdriet
om bij te blijven, of kies je voor het leven.
Zo makkelijk klinkt hij, lacht moeilijk
en wenst geloof ik alle dingen nieuw.
Ofwel blijf je bij je verdriet staan, ofwel ga je vooruit.
Is het dat wat ze bedoelt?
En dit is een keuze die makkelijk lijkt, maar toch moeilijk is...
Begrijp ik dit juist, Wil?
Tiba