Geplaatst: 21 jan 2006 01:29 pm
Dat vond ik ook een lastige Tiba.
Zou het kunnen betekenen dat nog maar weinigen ‘geloven’, in oude dogma’s, in zaken die verankerd liggen in religies en mythen, en dat daarmee misschien ook veel waardevols verloren gaat?
Uit het interview dat Remco Ekkers met haar had, over haar tweede bundel, Kat van sneeuw, werd mij in ieder geval duidelijk dat dit gedicht (ook) een zelfportret is en dat Marjoleine de Vos aan zingeving doet: ‘Jij wilt hartstochtelijk betekenis geven aan het leven. Terwijl je weet dat het een illusie is. Een noodzakelijke illusie’.
“
Het is nodig dat het gebeurt: 'tot een orde lezen'. Als zij het geen zin zou geven, dan is het allemaal wind.
(…)
Anker doet ook aan zingeving, aan betekenisgeving in ieder geval. Hij heeft alleen geen zin in de oude dogma's. We moeten het zelf maar zien te redden, zonder zogenaamde goden. Ik voel wel voor dat standpunt, maar ik vind dat er in religies en mythe zo veel belangrijks zit, te veel om dat los te laten. Daar zit mijn probleem. Ik wil het vasthouden, maar ik wil er niet in geloven. Maar je kunt het niet vasthouden als je er niet in gelooft. Alleen de gelovigen houden het in leven. Het gaat niet alleen om levensfilosofische kwesties; de mythe heeft nog meer dan dat. De hele beeldenrijkdom die verwijst naar geheimenissen. Dingen die je niet zult doorgronden en waar die beelden omheen zijn geweven. Ik denk dat het van levensbelang is dat we die beelden redden. Als ze wegraken, verdwijnt daarmee zo veel. Zo veel meer dan het geloof in een almachtige vader, maar ook alle zingeving van eeuwen”.
Beeft ze hier tussen de kasten
steunend van wat steeds herboren
altijd stervend zich een weg baant
door de eeuwen naar haar ogen
die hier redden naar vermogen
wat maar wind zou zijn geweest.
Bron:
home.planet.nl/~ekker036/interview8.html
groet. karin
