* M. Vasalis (ja uitgegeven door Van Oorschot)

Geplaatst: 05 aug 2004 08:47 pm



Ik zag het als denkend aan Nederland, waterig land natuurlijk.



Zij staat daar in die dorre droge zonverbrande vlakte en verlangt naar de damp die boven water hangt n de koelte daarvan.



maar meer dan herinneringen,

begeerlijker dan enig ding

zie ik verre water blinken

trachten mijn ogen het te drinken.



De luchtspiegeling volgens mij. Ze wil water zien, voelen, ruiken. Ze WIL water zien.



Zo denk ik dat zij het bedoelt, en jij Tiba wat denk jij?



Dettie

Geplaatst: 17 aug 2004 04:18 pm



Ik denk en ik denk, Dettie, maar ik begrijp het gedicht niet echt. Het is alsof de sleutel ertoe ontbreekt.

Jij zegt dat het over Nederland gaat, Dettie, toch raar als je zelf Nederlandse bent....tenzij ze op dat moment in het buitenland vertoefde en wel in een droge, dorre streek, dan vallen de stukjes van de puzzel toch al wat meer in elkaar.

Ik zocht al op internet naar uitleg over dit gedicht, maar vond niets, tenzij vermeldingen.

M Vasalis was wel een jaar in Zuid-Afrika, toen ze nog vrij jong was. Zou het daarmee verband hebben?



Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 17 aug 2004 06:15 pm



Ik denk wel zeker dat ze dit gedicht in het buitenland situeert, ik denk zelfs in een woestijn waar alles door de verzengende zon verbrand is.



Midden in deze woestenij

van zon, stenen en droog gewas

zie ik opeens mijn eigen land

- onaangetast door deze brand:



Daar staand in die woestijn ziet ze



bleek water, mist over een wei.

zie ik hoe koel en zacht dat was.



Zie verlangt naar het vochtige klimaat, naar water!

Niet omdat ze dorst heeft maar ze wil groen mals gras zien,

niet al dat droge en dorre veroorzaakt door gebrek aan water.

Ze wil dauw zien, de koelte voelen.



maar meer dan herinneringen,

begeerlijker dan enig ding

zie ik verre water blinken

trachten mijn ogen het te drinken



Dat denk ik tenminste



Dettie

Geplaatst: 02 nov 2004 01:04 pm



Tijd



Ik droomde, dat ik langzaam leefde ....

langzamer dan de oudste steen.

Het was verschrikkelijk: om mij heen

schoot alles op, schokte of beefde,

wat stil lijkt. 'k Zag de drang waarmee

de bomen zich uit de aarde wrongen

terwijl ze hees en hortend zongen;

terwijl de jaargetijden vlogen

verkleurende als regenbogen .....

Ik zag de tremor van de zee,

zijn zwellen en weer haastig slinken,

zoals een grote keel kan drinken.

En dag en nacht van korte duur

vlammen en doven: flakkrend vuur.

- De wanhoop en welsprekendheid

in de gebaren van de dingen,

die anders star zijn, en hun dringen,

hun ademloze, wrede strijd ....

Hoe kón ik dat niet eerder weten,

niet beter zien in vroeger tijd ?

Hoe moet ik het weer ooit vergeten ?



M. Vasalis

Uit: Parken en woestijnen

Van Oorschot 1940



Dettie

Geplaatst: 02 nov 2004 01:15 pm



Hé Dettie, wat mooi. Dit is een gedicht dat ik ken. Goed dat je het geplaatst hebt. Bij het herlezen spreekt het me nog altijd erg aan.





Groetjes. Tiba.

Geplaatst: 02 nov 2004 02:14 pm



ja prachtig he, ik was naar geschiedenisgedichten aan het zoeken en

vond dit eigenlijk ook wel geschiedenis.



Dettie