Geplaatst: 18 feb 2008 06:48 am
tiba schreef:
"Hij kan niet spreken tegen"
Het gedicht enkele malen gelezen. Niet dat ik het begrijp, maar het is een intrigerende gedachte te proberen praten met wie men vroeger was (zo begreep ik het toch).
Tiba.
Ik denk dat je de kern goed begrepen hebt, Tiba.
Hij kan hem niet dagen geven
alsof hij een geliefde
kan vinden en met haar
die dagen kan wonen
zonder ogen
of voeten, en zo bevrijd;
hij kan niet tegen hem spreken
op zijn dag
Hier peins ik al dagen over: het gaat hier over een belangrijke dag in zijn leven, maar waarom zonder ogen of voeten, en toch bevrijd?
De een voor hem, de ander naast hem
is tegenovergesteld aan de angst die tegenovergesteld aan verlangen is.
Hier heeft hij het over twee personen, maar niet over wie hij was, d.i. de persoon achter hem. Twee keer tegenovergesteld betekent dat de eerste regel gelijk is aan verlangen.
Ik zou graag eens de uitleg van de dichter horen.
Of begrijp jij de twee bovenstaande coupletten en de twee geciteerde regels misschien, Tiba?
Pieter
_________________
"Hoed u voor de literatuur. Gebruik de woorden die het eerst bij je opkomen" J.P. Sartre